Plant #4: De vijgenboom (Ficus Carica)

Het Middellandse zeegebied. Waar denk je dan aan? Zon? Zee? Zand? De meeste mensen hebben fijne gedachten als ze daar aan denken. Lekker luieren en genieten van je vakantie in een prachtig warm land. Tja, ik weet daar niet zoveel van af, want ik ben maar een tuin. En tuinen gaan niet zo vaak op vakantie. Verder ben ik ook nog eens een wilde natuurlijke tuin en wat heeft die nu met het Middellandse zeegebied te maken? Niets, natuurlijk! Maar Jane, mijn tuinvrouwtje, die zichzelf in het paradijs waant als ze door mij heen loopt, wou daarnaast toch ook nog een beetje het Middellandse zeegebied gevoel ervaren als ze bij mij was. Ze kan soms opeens van die rare neigingen krijgen. Het Middellandse zeegebied in een wilde tuin, hahahaha, het moet niet gekker worden. Maar Jane was weer eens niet voor rede vatbaar, dus werd er een tuintje gemaakt dat niet zou misstaan in een warm en zuidelijk land. Het werd op een warm, zonnig en beschut plekje gemaakt, want daar houden dit soort planten van. Daar werden potten neergezet met druiven, meloenperen, citroenen en mandarijnen. En het hoogtepunt was een grote pot met een vijg erin. Vervolgens liet ze haar oog al vallen op een bananenboom en ook een olijfboom leek haar wel wat, maar gelukkig kon ik haar nog net tegenhouden, want die worden natuurlijk veel te groot voor mij. En zoveel ruimte is er nu ook weer niet in "Jane's Middellands zeegebiedje". (Alhoewel er ook al kleine bananen- en olijfboompjes zijn, maar vertel dat maar niet aan Jane!)

Ondertussen zijn die Middellandse zeegebied planten verspreid door mij terug te vinden. Want het was toch niet helemaal naar Jane's zin. Alleen de druif is nog samen met de vijg achter gebleven en zij hebben gezelschap gekregen van een pruimenboom, een roze bosbes en een Japanse kwee. Allemaal fruit, dat wel, maar niet uit het Middellandse zeegebied, dus is de naam van dit stukje nu omgedoopt naar "de fruitpottentuin". Weg met het Middellandse zeegebied.

Onze vijgenboom.

De vijg is een boompje dat behoorlijk groot kan worden. Maar Jane heeft er 1 gekocht die ongeveer 2 meter zal worden. Hoog dan, want hij wordt veel breder dan dat. Maar ja, dat wist Jane niet toen ze hem kocht. Gelukkig staat hij in een pot, dat beperkt zijn groei een beetje. Jane heeft begrepen dat het plaatsen van een vijg in een pot heel goed is. Want voor een grote oogst, moet je de vijg juist beperken in de groei van zijn wortels. Dus dat heeft ze, zonder het te weten, in elk geval al goed gedaan. Zijn bladeren worden ook behoorlijk groot. Ze zijn erg mooi. Ze zijn gelobd en groen van kleur. Behalve in de herfst, want dan zijn ze geel.

Grote groene bladeren.

In de herfst worden ze geel.

In het voorjaar begint de vijg te groeien, hij krijgt nieuw bladeren, maar ook ontstaan er in de oksels al nieuwe vruchten. Deze groeien de hele zomer door. Vervolgens krijgt het boompje in de herfst prachtige gele bladeren. Dat is een schitterend gezicht. Al die mooie gele bladeren. Deze vallen er dan af en vervolgens is het oppassen geblazen. Aan de kale takken zitten namelijk nog steeds die jonge vruchtjes. Deze zullen pas het volgende jaar uitgroeien naar rijpe vijgen. Dus ze moeten goed beschermd worden in de winter. Trouwens, de hele boom houdt niet van vorst en moet dus eigenlijk naar binnen om vorstvrij te overwinteren. Maar ja, dat kan natuurlijk niet met zo'n enorme boom. Vooral niet als je maar een zwak vrouwtje bent, zoals Jane, die zo'n zware pot met die grote boom erin niet van zijn plek kan sjouwen. En als je huisje dan ook nog eens niet al te groot is en je ook nog eens geen garage of schuur heb, tja, wat moet je dan? Inpakken natuurlijk! Jane heeft afgelopen winter de vijg helemaal ingepakt. De pot heeft ze beschermd met een potbeschermer en de vijg zelf kreeg een warme winterjas gemaakt van een hoes. Maandenlang heeft de vijg zo doorgebracht. Licht had hij niet nodig, want bladeren zaten er toch niet aan. In het voorjaar was het even spannend of er nog leven in zat, maar ja hoor, de plant begon gewoon weer bladeren te maken en de vruchtjes hingen er nog allemaal aan.

Groeiende groene vijg.

Vijg die langzaam begint te kleuren.

Vijgen beginnen al rijp te worden

En deze begonnen fanatiek te groeien en te groeien. En al gauw waren het mooie groene bolletjes en Jane ging zich al verheugen op haar vijgenoogst. Af en toe viel er 1 af en was Jane natuurlijk wel een beetje verdrietig. Maar dat is de natuur, niet alles wordt tenslotte rijp. En gelukkig bleef er nog wel wat over, nog genoeg om van te genieten. En ach, het is natuurlijk ook pas zijn eerste oogst, dan kun je nog niet al te veel verwachten. Volgend jaar zit er vast meer aan. Aldus Jane. En vervolgens begonnen de vijgjes ook nog mooi donker te verkleuren. En ondertussen maakte de vijg ook al weer nieuwe vruchtjes aan in zijn bladoksels die de oogst voor volgend jaar gaat worden. Het ging helemaal zoals het zou moeten. Nu nog even wachten totdat de oude vijgjes mooi zwart zijn geworden en dan kunnen ze geoogst worden. Dat wordt smullen!

Nieuwe vijgjes groeien al in de oksels. De oogst voor volgend jaar.

En toen op een dag, keek Jane weer eens naar haar vijgen, of ze al zwart genoeg waren, en zag een wesp op 1 vijg zitten. Eerst even een foto maken en toen op de computer kijken hoe hij geworden was. En natuurlijk ook even vergroten om te zien hoe mooi die wesp is. Maar wat zie ik nou????????? Die wesp is mooi, maar die vijg ziet er afschuwelijk uit !!! Wat is er mee gebeurd?

Een lekkere overrijpe vijg. Wesp vindt hem heerlijk, Jane niet (meer).

Die domme Jane, lief hoor, maar o zo dom! Zij rennen naar haar vijgenboom en alle vijgjes eraf halen. Maar oh, wat een ramp. Alle vijgen waren al superrijp en aangevreten door insecten. Ze zagen er afgrijselijk uit. Ze waren zo zacht dat je vingers er in weg zakten als je ze aanraakten. En ze stonken ook nog. Jane was veel te laat met haar vijgjes oogsten. Je moet je schamen Jane! Maar volgens Jane had ze het niet gezien.........??? Misschien tijd voor een bril voor dichtbij? Of een vergrootglas? Of misschien moet ze een lesje "wanneer is fruit rijp en moet ik gaan oogsten?" gaan volgen? Die Jane, die moet nog veel leren. In elk geval heeft ze nu geleerd dat de vijgen aan haar boom niet pikzwart hoeven te zijn om rijp te zijn. Gewoon wat gekleurd is al voldoende. Volgend jaar zal ze vast beter opletten en op tijd de vijgenoogst binnen halen. Want een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen en Jane is geen ezel.......................toch?

Eet smakelijk! (Dacht het niet!)

Dat was het weer voor deze keer. Volgende week komt er weer een speciaal artikel. Dit keer ga ik jullie namelijk mijn mening ergens over geven. Een review noemen jullie mensen dat geloof ik en het gaat over...........tja, dat vertel ik je natuurlijk de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.


Trouwens, hebben jullie nog tips wat je kunt doen met overrijpe super zachte stinkende vijgen, vijgen die aangevreten zijn door insecten, en waar je al een paar keer je vinger door heen gestoken hebt, zodat er overal gaten in zitten, je weet wel, van die onsmakelijke overblijfsels van vijgen die je veel te laat geoogst hebt, dat soort vijgen, schrijf dan even een berichtje.


Update wesp:
Verleden week heb ik een stukje geplaatst over wespen. Hierbij heb ik laten doorschemeren dat wespen soms hele lastige en zelfs voor sommige mensen gevaarlijke diertjes zijn, maar dat ze ook heel interessant zijn. Hierbij nog twee linken naar een opmerkelijk filmpje en prachtige foto's die je laten zien hoe speciaal wespjes kunnen zijn. 

wespen gooien met mieren
wespen zagen een stukje vlees

Plant #2: De appelboom (Malus domestica Ballerina 'Obelisk' Flamenco)

Als eerste heb ik even een kleine mededeling. Ik ben deze week druk bezig geweest met het maken van een aantal pagina's. Hier rechts naast mijn artikel, onder het kopje pagina's, zul je ze zien staan. In "Dit ben ik" stel ik mezelf aan jullie voor. Ook vertel ik iets over mijn tuinvrouwtje Jane. Op de pagina "Dit is mijn planning" vertel ik jullie welke artikelen ik regelmatig wil maken. Onder het kopje "Dit is mijn onderhoud" komt de verzorging die ik van Jane krijg uitgebreid aan bod. Bij "Dit zijn mijn planten" kun je lezen hoeveel planten er eigenlijk in mij staan. En "Dit zijn mijn dieren" staat vol met alle dieren die mij in mijn leven al bezocht hebben. Althans welke dieren ons zijn opgevallen dan, want er zullen nog vele dieren in mij leven die wij nog niet eens hebben ontdekt, maar dat zullen we vast nog wel doen en dan krijgen ze ook een vermelding op deze pagina. Als je zin en tijd hebt, ga dan gerust eens een kijkje nemen op 1 (of alle) pagina's. Dan nu over naar......De appelboom.

Ik ben een kleine tuin. Nou ja, niet piepklein, maar groot ben ik ook niet. Daarom is een grote boom voor mij geen optie. Ten eerste zou een grote boom de zon weghouden en ten tweede zou een grote boom veel blad verliezen. De eigenaren van de tuinen om mij heen zouden enorm balen als er een grote boom in mij zou staan. Zij willen zon, geen schaduw. En ze willen geen enkel blaadje in hun nette tuinen hebben liggen. En verder willen ze vrij uitzicht. Met een grote boom zouden ze het idee krijgen in een bos te zijn en dat willen ze natuurlijk niet. Toch houdt Jane, mijn eigenaresse, juist heel veel van bomen. Maar van ruzie met de buren houdt ze niet. Dus heeft ze toch 12 bomen in mij geplant, maar dit zijn dan wel klein blijvende boompjes zoals stamboompjes, dwergboompjes en zuilboompjes. Het grootste deel zal nooit zo groot groeien dat ze zelfs maar boven de schutting uit zullen steken. Dan heeft Jane toch nog een beetje het gevoel dat er bomen in haar tuin staan, maar zullen de buren geen reden hebben om te gaan klagen. En vandaag wil ik het hebben over 1 van deze bomen.

Toen Jane mij ging maken, wilde ze een siertuin, maar ook een tuin waaruit ze kon eten. Dus heeft ze niet alleen sierplanten in mij geplaatst, maar ook veel fruitplanten en overblijvende kruiden. En verder zaait ze elk jaar 1 jarige kruiden en groenten. Er valt dus veel te snoepen bij mij. Jane is eerst begonnen met een klein stukje fruittuin. Een soort boomgaardje met drie piepkleine boompjes, twee ministruikjes, een klimplantje en twee bodembedekkende plantjes. Dat was natuurlijk veel te klein voor de ambities van Jane. Dus werd er op andere plekken ook plaats gemaakt voor fruitsoorten. En werd zelfs het terras vol geplaatst met potten met fruitplanten erin. En ondertussen kun je nu bij mij al 27 fruitsoorten vinden. Zevenentwintig fruitsoorten in zo’n kleine tuin als ik. Die Jane, die weet ook nooit wanneer het genoeg is. Altijd wil ze meer. Maar daar wilde ik het nu niet over hebben. Ik wil jullie vertellen over 1 fruitsoort. De appel.

Het kleine appelboompje met grote appels.

Prachtige wit/roze bloesems, waar veel bijen om heen vliegen.

Jane heeft een mini-appelboompje geplant. Een zuilboompje. Dit boompje wordt niet hoger dan anderhalve meter en maakt geen zijtakken. Het heeft dus niet veel plaats nodig en past dus prima in een kleine tuin. Je kunt hem zelfs in een pot plaatsen als je dat zou willen. Het is klein, maar fijn, want het is een schitterend boompje. In het voorjaar zit het vol met prachtige wit-roze bloesems, waar vele bijtjes om heen zoemen. Het boompje is zelfbestuivend, dus een andere appelboom is niet nodig.  Tijdens de zomer gaan de appeltjes groeien. En groeien en groeien. Groene appels met mooie rode wangetjes. En ze worden enorm groot. Zeker voor zo’n klein boompje. Zo’n klein boompje en dan die enorme appels eraan. Dat zoiets kleins zulke grote dingen kan produceren. En ze smaken zo lekker. Nou ja, dat vindt Jane dan. Ik eet die dingen niet. Wat ik gehoord heb, smaken ze zoetzuur, dat is de term geloof ik. Je kan ze pas laat oogsten. In oktober-november zijn ze klaar om geplukt te worden, maar dan kun je ze direct opeten of bewaren, want ze zijn ook goed te bewaren, heb ik begrepen. Jane weet dat niet uit eigen ervaring, want zij en haar dochter vinden de appels zo lekker dat ze direct allemaal opgegeten worden, dus ze hebben nooit iets over om te bewaren. En dan komt de herfst en worden de bladeren van dit boompje ook nog eens geel voordat ze afvallen. Ook mooi. 

Een appeltje, nu nog klein, maar in oktober/november heel groot.

Bladeren vol groene luizen.

Verder is deze boom aantrekkelijk voor een aantal soorten dieren. En zoals jullie ondertussen wel weten, is Jane gek op dieren. Naast de bijtjes, die in de lente op de bloesems afkomen, genieten ook de mieren van deze boom. Want elk jaar zitten de bovenste bladeren van het boompje vol met groene luizen. Mieren komen deze luizen “melken”. Luizen zuigen namelijk sap uit de bladeren. Het teveel aan bladsuikers scheiden zij weer uit als honingdauw. En de mieren lusten dat heel graag. Ze trommelen met hun pootjes op de luizen die dan een druppeltje van dat zoete spul uitscheiden en dat neemt de mier dan mee. Als beloning voor dat lekkers beschermen de mieren de luizen, bijvoorbeeld tegen lieveheersbeestjes die hen willen opeten. De mieren jagen deze weg bij hun “koeien”. De luizen zijn dus eigenlijk het melkvee van die mieren, al eten mieren soms ook wel luizen op, dat is dan hun slachtvee, zeg maar. Altijd weer een prachtig gezicht die kleine luisjes met die grotere mieren ertussen. Jane kan er tijdenlang naar kijken. Sommige mensen gaan die luizen dan weghalen, want teveel luizen op een plant kan problemen geven. Zoveel luizen samen kunnen zoveel sap uit een plant zuigen dat deze sterft door uitdroging.

Maar Jane haalt de luizen niet weg, natuurlijk niet, want zij is anders dan anderen. Zij laat ze lekker zitten, want de musjes, die hier in grote getallen in de tuin komen, lusten deze luisjes ook graag en zij laten zich door die mieren niet wegjagen (waarschijnlijk eten ze die ook op). En zo lost het probleem zich vanzelf weer op. In elk geval is het boompje nog nooit geveld door de luizen, noch hebben die luizen het boompje belemmerd in de groei en ook de oogst wordt er niet minder door. En zolang dat alles goed gaat, laat Jane die luizen gewoon zitten. Als een plant sterk en gezond genoeg is, kan hij best wat luizen hebben. Jane geeft het boompje elk najaar wat kalk en elk voorjaar wat koemestkorrels. En daar doet hij het goed op. Jane gaat elke dag kijken hoe groot haar appeltjes ondertussen zijn (alsof ze in 1 nacht opeens een opvallend stuk gegroeid zouden zijn) en ze verheugt zich al op de dag dat ze die appels kan gaan plukken. Jane en haar dochter zullen er dit jaar ook vast weer heerlijk van smullen.

Eet smakelijk.

Dat was het voor vandaag. De volgende keer ga ik een heel bijzonder artikel plaatsen. Ik heb namelijk een studie gedaan in menskunde en ben nu een expert geworden op het gebied van de mens. Daarom ben ik bevoegd om testen af te nemen bij mensen. En dus heb ik een test gemaakt over.........tja, dat vertel ik je de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.

Trouwens, mocht je, wellicht geïnspireerd door dit artikel, besluiten om ook zo’n schitterend boompje aan te schaffen en je hebt er nog vragen over, dan kun je mij altijd een berichtje sturen. (Je hoeft alleen maar op "opmerkingen" hier beneden te klikken.)


Update pad: 
Ik heb jullie verleden week toch verteld over die twee domme padden die op een hele zonnige droge plek naast de vlindertuin onder de vuilcontainer wonen? Wel, misschien zijn ze toch minder dom dan ik dacht, want Jane gaat elke dag (als het niet regent) de manden in de vlindertuin begieten. En omdat de vlindertuin op een verhoging staat, loopt het overtollige water uit de manden en stroomt de verhoging af en waar komt het dan terecht? Precies! Onder de container dus. Wellicht zijn die padjes dus juist daarom onder de container gaan zitten. Okay, dat weten we dan ook weer. Nooit te oud om wat te leren, toch?