Plant #2: De appelboom (Malus domestica Ballerina 'Obelisk' Flamenco)

Als eerste heb ik even een kleine mededeling. Ik ben deze week druk bezig geweest met het maken van een aantal pagina's. Hier rechts naast mijn artikel, onder het kopje pagina's, zul je ze zien staan. In "Dit ben ik" stel ik mezelf aan jullie voor. Ook vertel ik iets over mijn tuinvrouwtje Jane. Op de pagina "Dit is mijn planning" vertel ik jullie welke artikelen ik regelmatig wil maken. Onder het kopje "Dit is mijn onderhoud" komt de verzorging die ik van Jane krijg uitgebreid aan bod. Bij "Dit zijn mijn planten" kun je lezen hoeveel planten er eigenlijk in mij staan. En "Dit zijn mijn dieren" staat vol met alle dieren die mij in mijn leven al bezocht hebben. Althans welke dieren ons zijn opgevallen dan, want er zullen nog vele dieren in mij leven die wij nog niet eens hebben ontdekt, maar dat zullen we vast nog wel doen en dan krijgen ze ook een vermelding op deze pagina. Als je zin en tijd hebt, ga dan gerust eens een kijkje nemen op 1 (of alle) pagina's. Dan nu over naar......De appelboom.

Ik ben een kleine tuin. Nou ja, niet piepklein, maar groot ben ik ook niet. Daarom is een grote boom voor mij geen optie. Ten eerste zou een grote boom de zon weghouden en ten tweede zou een grote boom veel blad verliezen. De eigenaren van de tuinen om mij heen zouden enorm balen als er een grote boom in mij zou staan. Zij willen zon, geen schaduw. En ze willen geen enkel blaadje in hun nette tuinen hebben liggen. En verder willen ze vrij uitzicht. Met een grote boom zouden ze het idee krijgen in een bos te zijn en dat willen ze natuurlijk niet. Toch houdt Jane, mijn eigenaresse, juist heel veel van bomen. Maar van ruzie met de buren houdt ze niet. Dus heeft ze toch 12 bomen in mij geplant, maar dit zijn dan wel klein blijvende boompjes zoals stamboompjes, dwergboompjes en zuilboompjes. Het grootste deel zal nooit zo groot groeien dat ze zelfs maar boven de schutting uit zullen steken. Dan heeft Jane toch nog een beetje het gevoel dat er bomen in haar tuin staan, maar zullen de buren geen reden hebben om te gaan klagen. En vandaag wil ik het hebben over 1 van deze bomen.

Toen Jane mij ging maken, wilde ze een siertuin, maar ook een tuin waaruit ze kon eten. Dus heeft ze niet alleen sierplanten in mij geplaatst, maar ook veel fruitplanten en overblijvende kruiden. En verder zaait ze elk jaar 1 jarige kruiden en groenten. Er valt dus veel te snoepen bij mij. Jane is eerst begonnen met een klein stukje fruittuin. Een soort boomgaardje met drie piepkleine boompjes, twee ministruikjes, een klimplantje en twee bodembedekkende plantjes. Dat was natuurlijk veel te klein voor de ambities van Jane. Dus werd er op andere plekken ook plaats gemaakt voor fruitsoorten. En werd zelfs het terras vol geplaatst met potten met fruitplanten erin. En ondertussen kun je nu bij mij al 27 fruitsoorten vinden. Zevenentwintig fruitsoorten in zo’n kleine tuin als ik. Die Jane, die weet ook nooit wanneer het genoeg is. Altijd wil ze meer. Maar daar wilde ik het nu niet over hebben. Ik wil jullie vertellen over 1 fruitsoort. De appel.

Het kleine appelboompje met grote appels.

Prachtige wit/roze bloesems, waar veel bijen om heen vliegen.

Jane heeft een mini-appelboompje geplant. Een zuilboompje. Dit boompje wordt niet hoger dan anderhalve meter en maakt geen zijtakken. Het heeft dus niet veel plaats nodig en past dus prima in een kleine tuin. Je kunt hem zelfs in een pot plaatsen als je dat zou willen. Het is klein, maar fijn, want het is een schitterend boompje. In het voorjaar zit het vol met prachtige wit-roze bloesems, waar vele bijtjes om heen zoemen. Het boompje is zelfbestuivend, dus een andere appelboom is niet nodig.  Tijdens de zomer gaan de appeltjes groeien. En groeien en groeien. Groene appels met mooie rode wangetjes. En ze worden enorm groot. Zeker voor zo’n klein boompje. Zo’n klein boompje en dan die enorme appels eraan. Dat zoiets kleins zulke grote dingen kan produceren. En ze smaken zo lekker. Nou ja, dat vindt Jane dan. Ik eet die dingen niet. Wat ik gehoord heb, smaken ze zoetzuur, dat is de term geloof ik. Je kan ze pas laat oogsten. In oktober-november zijn ze klaar om geplukt te worden, maar dan kun je ze direct opeten of bewaren, want ze zijn ook goed te bewaren, heb ik begrepen. Jane weet dat niet uit eigen ervaring, want zij en haar dochter vinden de appels zo lekker dat ze direct allemaal opgegeten worden, dus ze hebben nooit iets over om te bewaren. En dan komt de herfst en worden de bladeren van dit boompje ook nog eens geel voordat ze afvallen. Ook mooi. 

Een appeltje, nu nog klein, maar in oktober/november heel groot.

Bladeren vol groene luizen.

Verder is deze boom aantrekkelijk voor een aantal soorten dieren. En zoals jullie ondertussen wel weten, is Jane gek op dieren. Naast de bijtjes, die in de lente op de bloesems afkomen, genieten ook de mieren van deze boom. Want elk jaar zitten de bovenste bladeren van het boompje vol met groene luizen. Mieren komen deze luizen “melken”. Luizen zuigen namelijk sap uit de bladeren. Het teveel aan bladsuikers scheiden zij weer uit als honingdauw. En de mieren lusten dat heel graag. Ze trommelen met hun pootjes op de luizen die dan een druppeltje van dat zoete spul uitscheiden en dat neemt de mier dan mee. Als beloning voor dat lekkers beschermen de mieren de luizen, bijvoorbeeld tegen lieveheersbeestjes die hen willen opeten. De mieren jagen deze weg bij hun “koeien”. De luizen zijn dus eigenlijk het melkvee van die mieren, al eten mieren soms ook wel luizen op, dat is dan hun slachtvee, zeg maar. Altijd weer een prachtig gezicht die kleine luisjes met die grotere mieren ertussen. Jane kan er tijdenlang naar kijken. Sommige mensen gaan die luizen dan weghalen, want teveel luizen op een plant kan problemen geven. Zoveel luizen samen kunnen zoveel sap uit een plant zuigen dat deze sterft door uitdroging.

Maar Jane haalt de luizen niet weg, natuurlijk niet, want zij is anders dan anderen. Zij laat ze lekker zitten, want de musjes, die hier in grote getallen in de tuin komen, lusten deze luisjes ook graag en zij laten zich door die mieren niet wegjagen (waarschijnlijk eten ze die ook op). En zo lost het probleem zich vanzelf weer op. In elk geval is het boompje nog nooit geveld door de luizen, noch hebben die luizen het boompje belemmerd in de groei en ook de oogst wordt er niet minder door. En zolang dat alles goed gaat, laat Jane die luizen gewoon zitten. Als een plant sterk en gezond genoeg is, kan hij best wat luizen hebben. Jane geeft het boompje elk najaar wat kalk en elk voorjaar wat koemestkorrels. En daar doet hij het goed op. Jane gaat elke dag kijken hoe groot haar appeltjes ondertussen zijn (alsof ze in 1 nacht opeens een opvallend stuk gegroeid zouden zijn) en ze verheugt zich al op de dag dat ze die appels kan gaan plukken. Jane en haar dochter zullen er dit jaar ook vast weer heerlijk van smullen.

Eet smakelijk.

Dat was het voor vandaag. De volgende keer ga ik een heel bijzonder artikel plaatsen. Ik heb namelijk een studie gedaan in menskunde en ben nu een expert geworden op het gebied van de mens. Daarom ben ik bevoegd om testen af te nemen bij mensen. En dus heb ik een test gemaakt over.........tja, dat vertel ik je de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.

Trouwens, mocht je, wellicht geïnspireerd door dit artikel, besluiten om ook zo’n schitterend boompje aan te schaffen en je hebt er nog vragen over, dan kun je mij altijd een berichtje sturen. (Je hoeft alleen maar op "opmerkingen" hier beneden te klikken.)


Update pad: 
Ik heb jullie verleden week toch verteld over die twee domme padden die op een hele zonnige droge plek naast de vlindertuin onder de vuilcontainer wonen? Wel, misschien zijn ze toch minder dom dan ik dacht, want Jane gaat elke dag (als het niet regent) de manden in de vlindertuin begieten. En omdat de vlindertuin op een verhoging staat, loopt het overtollige water uit de manden en stroomt de verhoging af en waar komt het dan terecht? Precies! Onder de container dus. Wellicht zijn die padjes dus juist daarom onder de container gaan zitten. Okay, dat weten we dan ook weer. Nooit te oud om wat te leren, toch?

Dier #2: De pad (Bufo Bufo)

Zoals jullie ondertussen al wel weten, ben ik een natuurlijke tuin. Dat is dan ook waarschijnlijk de reden dat zoveel dieren bij mij willen wonen. Jane, mijn eigenaresse, is dol op dieren. Dus zij is daar blij mee. Zo zag zij op een zeer warme dag verleden zomer opeens een pad in mijn vijvertje. Die had het zeker warm, het was toen 30 graden, en hij zocht afkoeling in het water. Jane werd direct enthousiast, ze kan zo lekker doorslaan. Opeens moest er van alles gebouwd worden om het padden bij ons naar de zin te maken. Naast de vijver had Jane al een soort bosje gemaakt. Daar staan een aantal bladverliezende struiken, er groeien klimplanten, er zijn boshyacinten geplant en verder is de grond onder de struiken vol gezet met schaduwminnende planten. Het is hier dus koel, donker en het blijft er best wel vochtig. Een ideale plek voor amfibieën.

Padje in de vijver.

Maar Jane wilde nog meer voor “haar” pad doen. Als eerste kwamen er drie grote schijven boomstam in dat bosje te liggen. Dan kon de pad daar overdag onder weg kruipen, want padden komen meestal tevoorschijn als het donker wordt. Ook werd er een gat in de grond gegraven en dat opgevuld met takjes, steentjes en bladeren, dan kon de pad daar in de winter zijn winterslaap gaan doen. Want in de winter zoeken padden een dieper gelegen schuilplaats op om daar enkele maanden in een sluimerende toestand door te brengen zonder te eten of te bewegen. Dus die kuil leek Jane daar uitermate geschikt voor. De kant van de vijver die aan het bosje lag, werd ook onder handen genomen. Vijverplanten (die het daar toch niet goed deden omdat ze in de schaduw stonden) werden naar de andere kant verplaatst en de vrijgekomen rand werd vol gelegd met stenen, zodat de pad daar lekker makkelijk een bad kon nemen op warme dagen en daar ook kon schuilen bij gevaar. Wat was die Jane druk bezig voor die ene pad! Die pad die ze trouwens daarna nooit meer gezien heeft.

En toen het lente werd, zat Jane steeds te turen in haar vijver of ze daar misschien die pad weer zag zitten. En misschien ging die pad, als hij er nog was, daar ook nog wel kindertjes maken, aldus Jane. Meestal gaan padden terug naar de plek waar ze geboren zijn om zich daar voor te planten, maar Jane hoopte dat die pad wellicht toch in onze vijver een paar eitjes zou leggen. De paddeneieren worden in een snoer gelegd, dus Jane ging ijverig speuren naar zo’n paddensnoer. Er zitten wel vissen in de vijver, maar die hebben een hekel aan de bittere smaak van de paddenlarven, dus padden leggen ook eieren in visrijke waters. Maar ze deden het niet in onze vijver natuurlijk. Er was zelfs geen enkele pad in de vijver te bekennen. Jane was heel teleurgesteld. Tja, al dat werk voor niets. Jane is ook zo dom. Wel erg lief hoor. Maar dom.

Toen ging Jane een grote zware pot die op het terras stond verplaatsen. Deze pot gebruikt Jane altijd voor het zaaien van 1 jarigen en had zij in de herfst ondersteboven in een hoek van het terras neergezet. En wat vond zij daaronder? Een pad! Een heel klein padje weliswaar, dus niet die grote pad die ze eerder in de vijver had gezien, maar toch een pad. Padje werd voorzichtig opgepakt en op “zijn plek” in het amfibieënbos neergezet. Later zag Jane ook nog deze of een andere pad in de border rondkruipen overdag na een regenbui. Blijkbaar gaan ze dan ook op zoek naar voedsel. Jane was heel blij met (al) die pad(jes). En ze was ervan overtuigd dat de padden blij waren met haar, want tenslotte had ze zoveel werk voor hen verricht en zo’n mooi donker, koel en vochtig paddenplekje gemaakt. Daar houden padjes namelijk van, dus daar zullen ze vast wel met zijn allen zitten, toch?

Onder deze container is de paddenschuilplek.

Maar wat denk je? Onze padjes hebben een ander idee over wat goed voor ze is, want waar zitten ze overdag te schuilen? Onder de vuilcontainer! Daar vond Jane twee padjes die daar gezellig bij elkaar weggekropen waren. En elke keer als de container van zijn plaats gaat, zitten steeds weer die twee padjes daaronder. De container, die naast de vlindertuin staat. De vlindertuin die Jane gemaakt heeft op een plek waar de hele dag de zon schijnt, want dat vinden vlinders fijn. Dus terwijl er zo’n mooi, donker, koel, vochtig plekje in het bos naast de vijver is, gaan die padden daar onder die container zitten. Een plek waar het door die brandende zon natuurlijk heel warm en droog is. Onze padden zijn dus rare wezens. Nou ja, in elk geval is het nu duidelijk dat er meerdere padjes in de tuin leven. En dat vinden wij allebei heel erg leuk. 

Twee padjes wonen onder de container.

Warm en droog, daar houden onze padjes van.

Dat was het voor vandaag. Volgende keer ga ik jullie vertellen over mijn appelboom. Aan de ene kant zo klein, maar aan de ander kant zo groot. Ik zal jullie uitleggen wat ik bedoel..............of nee, dat doe ik de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.

Trouwens, we weten nu dus zeker dat er padden bij mij rondkruipen. Waarschijnlijk gaan ze bij ons ook weer de winter doorbrengen, er is genoeg bij ons om in weg te kruipen. Nu is Jane toch wel benieuwd of ze in het voorjaar toch eieren in de vijver zullen leggen. Mocht iemand ervaring hebben hiermee en weten of padden echt altijd terug gaan naar hun geboorteplek of toch soms in een vijver waar ze niet geboren zijn hun eieren achterlaten, wil je dat dan laten weten in een berichtje?


Update inspiratie tuinbeelden:
Verleden week ben ik jullie nog vergeten iets te vertellen. Want weten jullie wat de laatste gekte van Jane is? Beelden die licht geven. Ja, je leest het goed. Beelden die licht geven! In een natuurlijke tuin! Het moet toch niet gekker worden. Wat ik allemaal moet verdragen. Ik heb het zwaar. Heel zwaar.

Beelden met lampjes op zonne-energie onder de tuinbank.