Dier #5: De spin (Araneae)

Elk jaar, als het herfst wordt, is er iets aan de hand met mijn eigenaresse Jane. Volgens mij is ze dan behoorlijk ziek. Normaal gesproken komt ze namelijk altijd een aantal keren per dag een tijdje in mij doorbrengen. Vrolijk en gelukkig maakt Jane dan haar rondje door mij heen en geniet van alles wat er in mij leeft. Behalve als het regent dan natuurlijk. Maar dat snap ik best. Als het regent is dat wel fijn voor mij. Ik ben namelijk een tuin en voor een tuin is het heerlijk als het regent. Maar mensen, zoals Jane, houden niet zo van regen en zij blijven dan ook meestal binnen. Dat is dus heel normaal. Maar met prachtige mooie zonnige dagen niet een paar keer per dag naar buiten komen om in mij rond te lopen, dat is geen normaal gedrag, althans niet voor Jane. Ik maak me dus altijd erge zorgen over haar als het weer herfst wordt en Jane dit rare gedrag krijgt en ik haar opeens haast nooit meer zie.

En als zij dan eindelijk een keertje naar buiten komt, bijvoorbeeld om iets in de vuilcontainer te gooien, heeft ze vreselijke pijn. Dat moet bijna wel, want ze loopt de hele tijd te gillen. Ook heeft ze blijkbaar last van evenwichtsstoornissen, want ze beweegt zich als een dronkenlap en zwalkt van rechts naar links. Daarbij maakt ze allerlei rare bewegingen met haar armen en rukt steeds haar hoofd opzij en elke keer als zij dat doet komt er een kreet uit haar mond. Verder lijkt het alsof er iets is met haar ogen, want ze kijkt constant op een vreemde manier om zich heen. Alsof ze ergens naar op zoek is, zo'n speurende blik, weet je wel? Ook heeft ze problemen met haar benen, haar tempo is enorm veranderd, want ze loopt heel langzaam door mij heen en het lijkt wel alsof ze bang is dat ze ergens tegenaan zal botsen. Verder is ze totaal niet meer geïnteresseerd in wat er allemaal bij mij gebeurt. Ze blijft ver bij mijn planten vandaan, bukt zich niet meer om naar beestjes te speuren, kruipt niet meer tussen de planten om iets beter te zien of zo. Het lijkt soms wel of ze opeens bang is geworden van mijn plantjes. Ook op het tuinbankje wil ze niet meer zitten. Terwijl ze normaal gesproken daar elke dag wel even een momentje gaat zitten om te genieten van de vogeltjes die mij bezoeken. En ze blijft ook niet lang bij me, want zo snel ze kan, vlucht ze weer het huis in. Arme Jane. Het gaat echt slecht met haar.

Het eerste jaar dat Jane dit rare gedrag had, dacht ik dat ze niet meer van me hield en dat ik haar kwijt was. Ik was erg ongelukkig. Maar zodra de bladeren begonnen te vallen en het wat kouder werd, werd ze opeens weer normaal. Haar liefde voor mij was er gewoon weer. Ze kwam weer regelmatig bij me op bezoek en ging hard aan het werk om mij voor de winter klaar te maken. En zo gaat het nu elk jaar. Dus ik weet dat dit maar een tijdelijke ziekte is en dat er weer een moment komt dat Jane weer gewoon zichzelf is. Maar bezorgd ben ik toch elk jaar weer, want wat heeft Jane toch? Tja, dat ga je je toch afvragen. En omdat ik veel van Jane hou en graag wil weten wat haar elk jaar mankeert, heb ik dit jaar een expert ingeschakeld. Een echte mensendokter. En na langdurige bestudering van Jane wist hij plotseling wat er met Jane aan de hand is. Weet je wat hij zei? Jane is niet ziek, maar Jane is bang. Ze heeft last van een fobie. Ze heeft een arachnofobie. Spinnen-angst! Ze is bang voor spinnen! En dat is heel erg. Zeker voor iemand die van wilde natuurlijke tuinen houdt. Je weet wel, zo'n tuin als ik ben, want daar stikt het in de herfst van de spinnen. Die arme Jane. Dat moet toch wel heel erg zwaar voor haar zijn, elk jaar weer. Ze zou juist nu zo van mij kunnen genieten, want ik ben prachtig in de herfst. Ik denk dat iemand Jane moet helpen om van die angst af te komen. Maar wie? Wie kan haar helpen? Misschien moet ik haar helpen? Maar hoe doe  ik dat?

Nadat ik een zeer lang document over spinnen had gelezen, waarbij mij duidelijk werd wat een schitterende diertjes spinnen eigenlijk zijn (klik hier voor deze informatie), en bij die dokter had geïnformeerd hoe je een spinnenfobie kunt behandelen, was ik er volledig van overtuigd dat ik Jane zou kunnen helpen. Er is namelijk een therapie om van spinnenangst af te komen. Die therapie bestaat eruit om iemand die spinnenangst heeft, in contact te brengen met spinnen, zodat deze persoon merkt dat je niet bang hoeft te zijn voor deze diertjes en dan is de angst vanzelf weg. Nou, dat is makkelijk toch? Daar hebben we geen therapeut voor nodig, want dat kan ik zelf ook wel. Jane is altijd zo lief voor mij, nu is het eens tijd om iets voor haar te doen. Dus ik besloot dat ik Jane zou gaan helpen om van haar spinnenangst af te komen. De volgende keer dat Jane bij mij op bezoek kwam, dit keer om iets in het compostvat te gooien, heb ik daarom gewoon een spin uit de struiken op haar hoofd laten vallen. Zo, dacht ik, het probleem is opgelost. Ze zal nu vanzelf wel merken dat die spin haar niets doet en dan is haar angst weg. Ik was zo trots op mezelf dat ik zo'n goede therapeut was. En in spanning wachtte ik af op wat komen ging.

Eerst had Jane niets in de gaten, maar opeens zag ze die spin over zich heen lopen. Ze gaf zo'n harde gil, dat de mensen het drie straten verder nog konden horen. Daarna begon ze zichzelf als een wilde af te kloppen. Ik vond het heel grappig. De spin en Jane allebei niet. Spinnetje rende als een gek over Jane heen op zoek naar een plekje waar hij veilig was voor die grote handen, doodsbang dat hij het niet zou overleven. Jane zelf zag er ook uit alsof ze een reus zag in plaats van dit kleine spinnetje en of het haar leven was dat aan een zijden draadje hing. Ze was enorm panisch. Vervolgens viel de spin van haar af en kroop snel weg om zich te verstoppen, blij dat hij nog leefde. Jane zag er ook enorm opgelucht uit. Ik dacht dat Jane nu wel van haar spinnenangst genezen was. Er was een spin over haar heen gelopen, maar er was niets met haar gebeurd, dus dan begrijp je toch wel dat je niet meer bang hoeft te zijn? Maar dat was toch niet helemaal wat er in Jane's hoofd omging, want in plaats dat ze bij mij bleef en zich niets meer van die spinnen aantrok, rende ze zo snel ze kon het huis in en ik heb haar daarna nog langer niet meer gezien dan ooit tevoren. Mijn aanpak had dus niet echt het gewenste resultaat opgeleverd. Tja, misschien had ik toch iets fout gedaan en moest ik het de volgende keer wat anders gaan aanpakken? Therapeut zijn is toch moeilijker dan ik dacht.

Gelukkig maken mensen afval, zo ook Jane en haar dochter, dus tenslotte moest Jane toch weer naar buiten komen om al die troep weg te gooien. Nog angstiger dan eerst sloop ze door de tuin, almaar rond speurend naar spinnen, met haar handen vol gestapeld met een enorme berg rotzooi. Ze kon er bijna niet overheen kijken, zo hoog was die stapel. Tja, dat krijg je ervan als je dagenlang dat afval opspaart omdat je niet naar buiten durft te komen omdat je bang bent voor een paar spinnetjes. Ik vond dat ik maar direct "harde maatregelen" moest nemen om haar voor eens en altijd van die spinnenangst af te helpen. Ik had al dagenlang de tijd gehad om een flinke lading spinnen bij elkaar te verzamelen en die liet ik nu allemaal tegelijk op Jane los. Het gekrijs dat volgde was oorverdovend. Ik wist niet dat kleine mensen-vrouwtjes zo'n geluid konden voortbrengen. Ik denk dat het hele dorp het kon horen. Wat die mensen allemaal wel niet gedacht hebben? Misschien dat het luchtalarm op een raar tijdstip werd getest? Of dat alle katten uit de buurt besloten hadden om gelijktijdig te gaan janken? Een soort kattenconcert? In elk geval was het een gigantisch lawaai wat Jane daar voortbracht.

Vervolgens vloog er allerlei troep door de lucht, want Jane smeet alle afval gewoon van zich af om haar handen vrij te hebben om die spinnen van zich af te weren. Mijn planten werden "versierd" met mensenafval. In de vijver dreef ook al van alles. Ja, echt overal lag die stinkende troep van Jane. Ik leek wel een vuilnisbelt. Jane zelf was ondertussen bezig zich fanatiek af te kloppen. Met kracht sloeg en beukte ze overal op haar lichaam, ongetwijfeld overal blauwe plekken makend, terwijl ze ondertussen als een kikker op en neer aan het springen was. En al die tijd had ze die gillende sirene aan staan. Ik had niet gedacht dat mensen zo raar konden doen. En dat alles door een paar kleine spinnetjes. Het was heel fascinerend. Door haar drukke gedoe, lette ze helemaal niet op waar ze haar voeten aan het neerzetten was tijdens dat rare gespring van haar en ze besefte blijkbaar niet dat zo raar rondspringen nu niet iets is dat je moet doen als je net de grond volgegooid hebt met allerlei afval. Toen ze met een dreun op de grond viel, waren de spinnen heel blij, want dit gaf hen een prachtige kans om van Jane af te springen en ze renden allemaal weg zo snel ze konden. Vuurrood en bezweet kroop Jane weer overeind. Ze zag er erg opgewonden uit en haar haren zaten helemaal in de war. Met een angstige blik bekeek ze zichzelf of er misschien nog 1 spin op haar was achtergebleven.

(Okay, ik overdrijf misschien een beetje met dit verhaal, maar geloof me, Jane stelde zich echt heel erg aan toen er een paar spinnetjes op haar terecht kwamen toen ze iets in de container wilde gooien. Tja, die spinnen vinden die twee containers die naast elkaar staan nu eenmaal een prachtige plek om hun webben tussen te maken. Dus ze zitten daar gezellig met een heleboel bij elkaar.)

Toen Jane bezig was met zichzelf te bekijken of er misschien nog een spin over haar heen kroop, vond ik dit een mooie gelegenheid om haar te vragen of ze nu misschien genezen was van haar spinnenangst? Tenslotte had ik niet voor niets al die spinnen op haar laten vallen. Ik dacht dat Jane wel blij was dat ik zo mijn best had gedaan en dat ze me dankbaar zou zijn. Maar Jane reageerde niet echt zoals ik gedacht had. Ze ontplofte bijna van boosheid en schreeuwde mij een aantal scheldwoorden toe. Mijn kleine lieve tuinvrouwtje was veranderd in een vuurspuwende draak! Vervolgens kwam er een woordenstroom uit haar mond die bijna niet verstaanbaar was door het hoge volume dat Jane gebruikte. Ik dacht teksten op te vangen als: "stomme wilde tuin" en "ik ruk alle planten eruit". Ook leek het alsof Jane zei: "brand de hele boel plat" en "maak er een kale betonvlakte van". Maar dat zal ik vast allemaal wel verkeerd begrepen hebben, want Jane houdt toch heel veel van mij en ik kan me niet voorstellen dat ze mij zou willen veranderen in een betonvlakte? Als laatste, vlak voordat ze naar binnen stoof en de deur met een klap dichtsloeg, gilde ze mij nog de volgende woorden toe: "ik haat spinnen".  Ja echt, dat heb ik heel goed verstaan, dat gilde ze. Ik haat spinnen! Jane, mijn Jane, die altijd van alle dieren houdt, zelfs van luizen of slakken of wespen, die geen enkel beestje ooit kwaad doet, geen dier opeet en geen vlieg dood kan maken. En die Jane roept nu opeens dat ze spinnen haat? En spinnen zijn zo leuk en zo mooi en ook heel nuttig, want ze eten grote hoeveelheden insecten op. En ze maken prachtige webben. Hoe kan Jane zulke schitterende diertjes nu haten? Ik begrijp er niets van.

Overal mooie spinnenwebben.

Maar na lang nadenken bedacht ik mij dat het misschien wel een beetje mijn schuld is? Wellicht was die therapie tegen spinnenangst toch niet zo'n goed idee? Had ik niet meteen zoveel spinnen tegelijk moeten gebruiken? Of had ik mij er helemaal niet mee moeten bemoeien en Jane gewoon met rust moeten laten? Tja, ik heb er nu wel een beetje spijt van. Ik heb Jane helaas niet meer terug gezien, maar mocht Jane ooit nog naar buiten komen, dan zal ik haar wel mijn excuses aanbieden. Wel maak ik me nu toch wel wat zorgen over mezelf. Ze zal toch niet echt alle plantjes uit me weghalen en de boel plat branden en overal beton gaan storten? Dat zal mijn lieve Jane toch niet doen? Nee toch? Weet je wat? Ik ga snel aan alle vogeltjes in de buurt vragen of ze bij mij willen komen om alle spinnen op te eten, dan is Jane vast weer heel blij. Denken jullie ook niet?

Dat was het weer voor deze keer. Mocht ik volgende week nog aanwezig zijn en ondertussen niet veranderd zijn in een kale betonvlakte dan zal ik vast weer een artikel online zetten, maar waarover dat weet ik nog niet, want ik kan nu niet nadenken over een onderwerp voor een nieuw artikel. Ik maak me veel te veel zorgen. Maar ach, waarover het gaat..........., dat zien jullie dan wel de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.


Trouwens, mochten jullie tips hebben hoe je op een snelle makkelijke manier alle spinnen uit je tuin kunt verwijderen of hoe je iemand met spinnenangst echt kunt helpen, of hoe je het het beste weer goed kan maken met iemand die spinnenangst heeft en waarop je een handvol spinnen hebt gegooid, stuur dan even een berichtje.


Update review vlinderstruik:
Er is geen update, want het is gewoon een geweldige review die ik verleden week geschreven heb, toch? Of niet? Ik begin nu toch een beetje aan mezelf te twijfelen nu mijn poging om een goede therapeut te zijn ook al zo erg mislukt is. Maar ja, dat komt vast niet door mij, het komt gewoon door jullie mensen, want mensen zijn zeer gecompliceerde wezens. Ja, dat zijn jullie.

Review #1: De kleinblijvende vlinderstruik (Dwarf Buddleja)

De vlinderstruik, wie kent hem niet? Een struik die, zoals de naam al aan geeft, altijd vol met vlinders zit (in elk geval in de zomer dan). Die hoort toch eigenlijk iedereen in zijn tuin te hebben? Vooral als je veel van vlinders houdt en deze graag in je tuin ziet komen. Mijn eigenaresse Jane houdt van vlinders, dus natuurlijk moest er bij mij ook een vlinderstruik komen. Helaas ben ik maar een kleine tuin en vlinderstruiken zijn altijd enorm groot. Ze kunnen wel twee meter groot worden en even breed. Dus dat was wel een probleem. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook kleinblijvende vlinderstruiken, dus 1 daarvan is er door Jane gekocht en in mij neergezet en over deze struik ga ik het nu hebben.

Beschrijving:

• Naam: Kleinblijvende vlinderstruik
• Latijnse naam: Dwarf Buddleja Davidii "Adonis Blue"
• Hoogte: Maximaal 1 meter
• Bloeimaand: Augustus-september
• Bloemkleur: Paars-blauw
• Bloemvorm: Kleine bloempjes met rode hartjes bij elkaar in een tros
• Bladkleur: Groen
• Bladvorm: Langwerpig
• Bloeivorm: Bloempluimen
• Groeivorm: Rechtop gaand
• Standplaats: Zonnig, halfschaduw
• Bodemsoort: Goede vochtdoorlatende grond
• Winterhardheid: Matig
• Wintergroen: Bladverliezend
• Snoeien: In maart flink terugsnoeien
• Bijzonderheden: Heeft een sterke geur, vlinders eten de nectar en gebruiken hem als waardplant, andere insecten (zoals bijen, hommels, wespen en vliegen) houden ook van deze plant, de uitgebloeide pluimen hebben ook sierwaarde
• Waar te koop: In diverse plantencentra of via het internet

Mijn ervaring:

Jane heeft zo'n kleinblijvende vlinderstruik gekocht, iets meer dan twee jaar geleden in de lente, en in een mand geplant. Deze mand heeft ze in de vlindertuin neergezet. Dat is een zonnige beschutte plek. Ze heeft de binnenkant van de mand eerst nog (extra) bekleed met noppenfolie en op de bodem hydrokorrels gegooid. Het eerste voor bescherming in de winter en het tweede voor betere vochtdoorlatendheid. Op de aarde heeft ze een mulchlaag van houtsnippers aangebracht. In de zomer kwamen er wel een paar bloemenpluimen, maar niet echt heel veel en die waren ook al binnen twee weken weer uitgebloeid. Toen de winter kwam, heeft Jane ook nog een laag noppenfolie aan de buitenkant aangebracht. Helaas heeft de struik die koude winter toch niet overleefd. Gelukkig zat er garantie op, dus Jane kreeg een nieuwe, die nog beter werd ingepakt dan de vorige en deze heeft de afgelopen winter (toen het niet zo koud was) wel overleefd. Deze zomer heeft hij ook gebloeid en deze had meer pluimen en bleef ook langer doorbloeien dan de 1e aankoop.

Mijn mening:

De kleinblijvende vlinderstruik is feitelijk gekocht omdat Jane hoopte dat er vlinders op af zouden komen. Nou, in dat opzicht is de struik een miskoop. Op 1 kleine vos en 2 koolwitjes na, hebben wij er geen vlinders op zien zitten. Waarom hebben de vlinders er geen interesse in? Geen idee. De plant trekt wel andere insecten aan. We hebben er hommels, bijen, wespen en vliegen genoeg op zien zitten. Geuren doet hij ook, want Jane komt elke dag haar neus in de bloemen steken en maakt dan zo'n kreunend steunend geluid dat mensen maken als ze iets lekkers ruiken, dus dat zit wel goed. Hij heeft dit jaar ook lang gebloeid en er kwamen steeds weer nieuwe pluimen in. In juli was hij al in bloei en hij bloeide eind september nog steeds. De pluimen zijn prachtig en de bloemetjes schitterend en ze hebben een mooie blauw-paarse kleur. Alleen de bladeren van deze plant doen een beetje raar. Terwijl de plant toch vol zat met enorme bloemenpluimen, werden de blaadjes regelmatig geel en vielen er vele van af. Waarom dat nu steeds gebeurt?


Mijn cijfer:

Ik kan helaas niet meer geven dan een 7, vooruit een 7,5 dan.
Geur, kleur en bloemen zijn wel oké, maar als je graag vlinders wilt, dan lijkt het erop dat je beter een grote vlinderstruik kunt kopen. Want deze kleine struik trekt weinig belangstelling. Verder kopen mensen vaak deze kleinblijvende struik om in een pot te zetten en deze plant heeft toch wel moeite om de winter te overleven, zeker als hij in een pot staat. Verder vind ik hem er een beetje treurig uit zien, zo kaal en met al die gele blaadjes. (Maar misschien komt dat omdat Jane hem teveel of  juist te weinig water geeft?)

Dat was het voor deze keer. De volgende keer ga ik weer iets vertellen over een dier en wel over een heel speciaal dier, want het is het enige dier waar Jane niet van houdt en dat is..........................ja, dat vertel ik je natuurlijk pas de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.


Trouwens, mocht je zelf ook deze vlinderstruik bezitten en er een andere mening over hebben dan ik, laat dat dan alsjeblieft weten in een berichtje. Tips om deze vlinderstruik te verzorgen (wie weet doet Jane wat fout..., ongetwijfeld doet Jane weer eens iets fout) zijn ook welkom.


Update vijgenboom:
Ik heb eens goed nagedacht wat Jane het beste kon doen met die overrijpe half verrotte vijgen, je weet wel, die vijgen die ik in mijn vorige artikel beschreven heb en waarvan je prachtige foto's kon bewonderen. Ik vond dat Jane ze maar moest pletten en er vijgenjam van maken. Is dat geen goed idee? Maar wat denk je? Jane had de vijgen al weggegooid op de composthoop. Weggegooid! Dat is toch vreselijk zonde? En dat in een tijd als deze dat iedereen moet bezuinigen. Dan ga je toch geen eten weggooien! Oke, misschien zagen ze er een beetje onsmakelijk uit en ik weet wel dat je vingers erin wegzakte als je ze oppakte en ja, ze waren wel een beetje aan het stinken, en inderdaad waren er beestjes over heen gelopen en erin gekropen, maar dat is toch geen reden om ze weg te gooien! Al mijn eten ligt te rotten en het stinkt meestal en het zit vol met beestjes, maar ik ga het niet weggooien. Nee, ik eet er elke dag van en ik vind het heerlijk. Mensen......?????, ik zal ze nooit begrijpen.

Plant #4: De vijgenboom (Ficus Carica)

Het Middellandse zeegebied. Waar denk je dan aan? Zon? Zee? Zand? De meeste mensen hebben fijne gedachten als ze daar aan denken. Lekker luieren en genieten van je vakantie in een prachtig warm land. Tja, ik weet daar niet zoveel van af, want ik ben maar een tuin. En tuinen gaan niet zo vaak op vakantie. Verder ben ik ook nog eens een wilde natuurlijke tuin en wat heeft die nu met het Middellandse zeegebied te maken? Niets, natuurlijk! Maar Jane, mijn tuinvrouwtje, die zichzelf in het paradijs waant als ze door mij heen loopt, wou daarnaast toch ook nog een beetje het Middellandse zeegebied gevoel ervaren als ze bij mij was. Ze kan soms opeens van die rare neigingen krijgen. Het Middellandse zeegebied in een wilde tuin, hahahaha, het moet niet gekker worden. Maar Jane was weer eens niet voor rede vatbaar, dus werd er een tuintje gemaakt dat niet zou misstaan in een warm en zuidelijk land. Het werd op een warm, zonnig en beschut plekje gemaakt, want daar houden dit soort planten van. Daar werden potten neergezet met druiven, meloenperen, citroenen en mandarijnen. En het hoogtepunt was een grote pot met een vijg erin. Vervolgens liet ze haar oog al vallen op een bananenboom en ook een olijfboom leek haar wel wat, maar gelukkig kon ik haar nog net tegenhouden, want die worden natuurlijk veel te groot voor mij. En zoveel ruimte is er nu ook weer niet in "Jane's Middellands zeegebiedje". (Alhoewel er ook al kleine bananen- en olijfboompjes zijn, maar vertel dat maar niet aan Jane!)

Ondertussen zijn die Middellandse zeegebied planten verspreid door mij terug te vinden. Want het was toch niet helemaal naar Jane's zin. Alleen de druif is nog samen met de vijg achter gebleven en zij hebben gezelschap gekregen van een pruimenboom, een roze bosbes en een Japanse kwee. Allemaal fruit, dat wel, maar niet uit het Middellandse zeegebied, dus is de naam van dit stukje nu omgedoopt naar "de fruitpottentuin". Weg met het Middellandse zeegebied.

Onze vijgenboom.

De vijg is een boompje dat behoorlijk groot kan worden. Maar Jane heeft er 1 gekocht die ongeveer 2 meter zal worden. Hoog dan, want hij wordt veel breder dan dat. Maar ja, dat wist Jane niet toen ze hem kocht. Gelukkig staat hij in een pot, dat beperkt zijn groei een beetje. Jane heeft begrepen dat het plaatsen van een vijg in een pot heel goed is. Want voor een grote oogst, moet je de vijg juist beperken in de groei van zijn wortels. Dus dat heeft ze, zonder het te weten, in elk geval al goed gedaan. Zijn bladeren worden ook behoorlijk groot. Ze zijn erg mooi. Ze zijn gelobd en groen van kleur. Behalve in de herfst, want dan zijn ze geel.

Grote groene bladeren.

In de herfst worden ze geel.

In het voorjaar begint de vijg te groeien, hij krijgt nieuw bladeren, maar ook ontstaan er in de oksels al nieuwe vruchten. Deze groeien de hele zomer door. Vervolgens krijgt het boompje in de herfst prachtige gele bladeren. Dat is een schitterend gezicht. Al die mooie gele bladeren. Deze vallen er dan af en vervolgens is het oppassen geblazen. Aan de kale takken zitten namelijk nog steeds die jonge vruchtjes. Deze zullen pas het volgende jaar uitgroeien naar rijpe vijgen. Dus ze moeten goed beschermd worden in de winter. Trouwens, de hele boom houdt niet van vorst en moet dus eigenlijk naar binnen om vorstvrij te overwinteren. Maar ja, dat kan natuurlijk niet met zo'n enorme boom. Vooral niet als je maar een zwak vrouwtje bent, zoals Jane, die zo'n zware pot met die grote boom erin niet van zijn plek kan sjouwen. En als je huisje dan ook nog eens niet al te groot is en je ook nog eens geen garage of schuur heb, tja, wat moet je dan? Inpakken natuurlijk! Jane heeft afgelopen winter de vijg helemaal ingepakt. De pot heeft ze beschermd met een potbeschermer en de vijg zelf kreeg een warme winterjas gemaakt van een hoes. Maandenlang heeft de vijg zo doorgebracht. Licht had hij niet nodig, want bladeren zaten er toch niet aan. In het voorjaar was het even spannend of er nog leven in zat, maar ja hoor, de plant begon gewoon weer bladeren te maken en de vruchtjes hingen er nog allemaal aan.

Groeiende groene vijg.

Vijg die langzaam begint te kleuren.

Vijgen beginnen al rijp te worden

En deze begonnen fanatiek te groeien en te groeien. En al gauw waren het mooie groene bolletjes en Jane ging zich al verheugen op haar vijgenoogst. Af en toe viel er 1 af en was Jane natuurlijk wel een beetje verdrietig. Maar dat is de natuur, niet alles wordt tenslotte rijp. En gelukkig bleef er nog wel wat over, nog genoeg om van te genieten. En ach, het is natuurlijk ook pas zijn eerste oogst, dan kun je nog niet al te veel verwachten. Volgend jaar zit er vast meer aan. Aldus Jane. En vervolgens begonnen de vijgjes ook nog mooi donker te verkleuren. En ondertussen maakte de vijg ook al weer nieuwe vruchtjes aan in zijn bladoksels die de oogst voor volgend jaar gaat worden. Het ging helemaal zoals het zou moeten. Nu nog even wachten totdat de oude vijgjes mooi zwart zijn geworden en dan kunnen ze geoogst worden. Dat wordt smullen!

Nieuwe vijgjes groeien al in de oksels. De oogst voor volgend jaar.

En toen op een dag, keek Jane weer eens naar haar vijgen, of ze al zwart genoeg waren, en zag een wesp op 1 vijg zitten. Eerst even een foto maken en toen op de computer kijken hoe hij geworden was. En natuurlijk ook even vergroten om te zien hoe mooi die wesp is. Maar wat zie ik nou????????? Die wesp is mooi, maar die vijg ziet er afschuwelijk uit !!! Wat is er mee gebeurd?

Een lekkere overrijpe vijg. Wesp vindt hem heerlijk, Jane niet (meer).

Die domme Jane, lief hoor, maar o zo dom! Zij rennen naar haar vijgenboom en alle vijgjes eraf halen. Maar oh, wat een ramp. Alle vijgen waren al superrijp en aangevreten door insecten. Ze zagen er afgrijselijk uit. Ze waren zo zacht dat je vingers er in weg zakten als je ze aanraakten. En ze stonken ook nog. Jane was veel te laat met haar vijgjes oogsten. Je moet je schamen Jane! Maar volgens Jane had ze het niet gezien.........??? Misschien tijd voor een bril voor dichtbij? Of een vergrootglas? Of misschien moet ze een lesje "wanneer is fruit rijp en moet ik gaan oogsten?" gaan volgen? Die Jane, die moet nog veel leren. In elk geval heeft ze nu geleerd dat de vijgen aan haar boom niet pikzwart hoeven te zijn om rijp te zijn. Gewoon wat gekleurd is al voldoende. Volgend jaar zal ze vast beter opletten en op tijd de vijgenoogst binnen halen. Want een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen en Jane is geen ezel.......................toch?

Eet smakelijk! (Dacht het niet!)

Dat was het weer voor deze keer. Volgende week komt er weer een speciaal artikel. Dit keer ga ik jullie namelijk mijn mening ergens over geven. Een review noemen jullie mensen dat geloof ik en het gaat over...........tja, dat vertel ik je natuurlijk de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.


Trouwens, hebben jullie nog tips wat je kunt doen met overrijpe super zachte stinkende vijgen, vijgen die aangevreten zijn door insecten, en waar je al een paar keer je vinger door heen gestoken hebt, zodat er overal gaten in zitten, je weet wel, van die onsmakelijke overblijfsels van vijgen die je veel te laat geoogst hebt, dat soort vijgen, schrijf dan even een berichtje.


Update wesp:
Verleden week heb ik een stukje geplaatst over wespen. Hierbij heb ik laten doorschemeren dat wespen soms hele lastige en zelfs voor sommige mensen gevaarlijke diertjes zijn, maar dat ze ook heel interessant zijn. Hierbij nog twee linken naar een opmerkelijk filmpje en prachtige foto's die je laten zien hoe speciaal wespjes kunnen zijn. 

wespen gooien met mieren
wespen zagen een stukje vlees

Dier #4: De wesp (Vespidae)

In een wilde tuin zoals ik, vind je veel verschillende soorten insecten. Zoveel verschillende insecten als bij mij, dat vind je niet in elke tuin. Maar wespen, die vind je overal. Zelfs in de tuinen om mij heen. En deze tuinen zijn van eigenaren die alles in hun tuinen vergiftigen, uittrekken, onderdrukken, controleren en dirigeren. Maar hoe ze ook hun best doen om alles te bestrijden, wespen zijn er toch. Ook bij hen. En dat vinden ze niet leuk. Want wespen kunnen behoorlijk vervelend zijn. Tenminste de kolonievormende wespensoorten, want van solitaire wespen heb je weinig last. Sociaal levende wespen, zoals de gewone wesp (Vespula vulgaris) of de Duitse wesp (Vespula germanica) kunnen erg lastig en behoorlijk agressief zijn. Daarom zijn dit dieren waar bijna iedereen een hekel aan heeft.

Mijn eigenaresse Jane natuurlijk niet. Zij houdt van alle dieren dus ook van wespen. Nou ja, van wespen houden? Ze houdt er niet echt van natuurlijk. Want wespen steken en Jane houdt er beslist niet van om gestoken te worden. Dus ze is zelf ook best een bangerik als er een wesp om haar hoofd zoemt en als er een wesp in huis is, dan wordt er van alles aan gedaan om dat beest weer het huis uit te krijgen. Behalve dood meppen dan, want Jane maakt geen dieren dood. Ook geen wespen. Maar gefascineerd in en geïnteresseerd door wespen is Jane wel. Dus wordt er druk rond gespeurd in de tuin op zoek naar wespen. Waar vind je wespen? Hoe leven ze? Wat zijn wespen voor dieren?

Nou dat kan ik je wel vertellen hoor. Wespen zijn vreselijke dieren. Ze komen altijd op jou af en als je weg loopt, komen ze achter je aan. Ze zoemen zo wild om je kop heen, vlak bij je oren, dat iedereen daarvan wel panisch moet worden. Ze willen ook altijd jouw eten hebben en een slokje drinken in de tuin zonder dat er zo'n beest in je glas zit, is ook al onmogelijk. En als ze een kansje, en een onbedekt stukje huid zien, dan steken ze je ook nog, zomaar om niets, en krijg je daarna een grote opgezwollen plek die veel pijn doet. En als je allergisch bent, is het helemaal een ramp. Je kan zelfs doodgaan van een steek van een wesp op de verkeerde plek bijvoorbeeld als er 1 in je keel terecht is gekomen. Nee, het zijn beslist geen lieve diertjes. Die akelige zwart-gele griezels. Niemand wil ze in hun buurt hebben. Er wordt gegild en weggerend, druk naar ze gewapperd of ze worden plat geslagen. En anders hangen er wel wespenvallen waarin de wespen worden gevangen en waarin ze vaak ook nog verdrinken. En lachend wordt dan toegekeken hoe er weer een wesp van de aarde verdwijnt. Maar voordat je voldoende hebt kunnen genieten van weer een wesp minder, moet je alweer wegrennen voor de volgende wesp die je komt lastig vallen. Tja, in de zomer is het niet altijd fijn om in je tuin te zitten met die klierige wespen om je heen.

In de winter zie je die wespen niet meer. Net als jij, vinden de wespen het dan te koud om in de tuin rond te hangen. De meesten zijn in de herfst doodgegaan. Niet alle wespen zijn dood. Er zijn er nog wel een paar die leven, maar die houden een winterslaapje. Het zijn de bevruchte koninginnen en in de lente komen ze tevoorschijn. Maar het zijn er maar een paar, alleen die koninginnen, en ze hebben dan echt geen tijd om jou te komen plagen. Ze hebben het heel druk met het maken van een nest. Hout wordt gekauwd tot het een papiermoesje is geworden en dat wordt stukje bij beetje aan elkaar geplakt. Een prachtig papier-maché bouwwerk wordt er gecreëerd. En dan gaat de koningin eitjes leggen. En vervolgens heeft ze het heel druk met het opvoeden van haar jongen. Gelukkig voor haar duurt dat niet lang, want als haar eerste worp jongen volwassen is geworden, worden ze de werksters en mogen zij hun zusjes verder opvoeden. En zij gaan ook het nest groter en mooier maken. Dus als je in die periode wespen ziet, dan zijn het de werksters die voedsel voor hun zusjes zoeken of ze zijn op zoek naar hout om stukjes uit te knagen om het nest te verfraaien. De koningin gaat verder alleen nog maar nog meer wespenbaby's op de wereld zetten. Nog meer van die krengen die jou tijdens de zomer komen pesten.

Wespenlarven worden voornamelijk gevoed met vlees. Menig insect wordt door de werksters gegrepen, fijngekauwd en aan de jongen gevoerd. Kijk, op dit tijdstip zijn ze dus best wel nuttig, die wespen. Vooral als je niet van insecten houdt, want de wespen ruimen deze mooi voor je op. Maar je moet natuurlijk geen broodje met ham op je tuintafel zetten, want ham is vlees en dat kunnen de wespen prima gebruiken voor hun baby's. Voor je het weet, zit er een wesp druk te zagen op je boterham. Ze zagen namelijk kleine stukjes uit je broodbeleg en brengen dat naar hun nest. Maar voor de rest laten ze ons meestal wel met rust. Ze zijn te druk met de kinderen bezig. Zelf eten ze zoetigheid, maar dat vinden ze in die tijd meestal genoeg. Ten eerste geven de larven een zoete vloeistof af waarvan de wespen kunnen snoepen. Is weer eens wat anders, baby's die hun ouders voeren. Verder halen wespen nectar uit bloemen en als ze de kans krijgen stelen ze honing van de bijen. Ook smullen ze van vruchten. Dus kijk uit in je fruittuin. En als je de luizen in je tuin niet hebt verdelgd, kun je prachtige gevechten zien tussen mieren en wespen die vechten om het zoete goedje dat luizen uitscheidden. Tja, in deze tijd van het jaar zijn het de bijen en mieren die woest om zich heen slaand de strijd tegen de wespen aan moeten gaan en hebben mensen nog niet zo'n last van die lastpakken.

Tenslotte gaat de koningin eieren leggen waaruit mannetjes en andere koninginnen komen. Allebei verlaten deze de zwerm en vervolgens bevruchten de mannetjes de koninginnen. Daarna gaan de mannetjes dood. Hun taak is gedaan en ze zijn verder niet meer nodig. Zij hoeven niet jarenlang voor vrouw en kinderen klaar te staan, zoals jullie mensenmannen dat wel moeten. Ze hebben namelijk geen angel en kunnen dus geen vijanden verjagen of prooien vangen. Je hebt er daarom niets meer aan, dus weg ermee. Omdat mannetjeswespen geen angel hebben, zij alleen de vrouwtjes bevruchten en daarna dood gaan, zijn zij dus ook niet diegene die ons later in de zomer aan het plagen zijn. Nee, dat zijn natuurlijk allemaal vrouwen.

Dit plaatje is van Wikipedia. Een wespenangel met een druppel gif. Angstaanjagend nietwaar?

De vrouwtjeswespen gebruiken hun angel om zichzelf of hun kinderen te beschermen tegen gevaren. Als jij gestoken wordt, ben je in de ogen van die wesp dus een bedreiging. Of ze ziet jou als een prooi, want wespen gebruiken hun angel meestal om hun prooien, de insecten die ze aan hun jongen voeren, te verlammen. Dus misschien worden mensen allemaal als lekkere hapjes gezien. Een lekker stukje vlees om het jonge grut mee te voeren.

En dan komt het laatste deel van de zomer. Eind augustus, begin september. Die periode waarin mensen het meeste last hebben van de wespen en hoe komt dat? Juist op dat moment stopt de koningin met eieren leggen. Ze is er klaar mee. Geen kinderen meer, geen werk meer voor de werksters. Je krijgt dan een zwerm van werklozen. Ze hebben niets meer te doen, dus gaan ze maar een beetje rondhangen. Rondhangen bij jullie in de tuin. Want alle zoetigheid in de natuur begint op te raken, maar jullie hebben heerlijke zoete gerechten op je tuintafel staan. Dat is smullen. En tegen de verveling ook nog een beetje "mensen pesten". Lekker hard rond hoofden zoemen, achter wegrennende figuren aan vliegen en als je een stukje blote huid ziet even heerlijk je angel er in steken. En ondertussen je buikje vullen natuurlijk. Luilekkerland voor wespen! Maar helaas aan alles komt een einde. Dus tenslotte gaan die wespen dan toch allemaal dood. Behalve de bevruchte koninginnen dan, want die gaan op zoek naar een plekje om hun winterslaap te doen. En in de lente begint alles weer opnieuw.

Zijn hier wespen aan het werk geweest?

Hier bij mij kun je dit wespenleven ook goed zien. In het voorjaar was duidelijk te zien dat de stapel houtblokken die in mij ligt, was bezocht door dieren die eraan geknaagd hadden, er lag zaagsel op en rondom. Door wespen die hout nodig hebben voor hun nest misschien? Jane heeft diverse wespen rond dat hout zien vliegen en hen bestudeerd terwijl ze tussen dat hout verdwenen en verschenen. Dus wie weet waren dat de werksters? En aan het begin van de zomer zaten er diverse wespen te zoemen rond de abrikozenboom. Niet omdat er abrikozen aan hingen, maar omdat deze vol zat met luizen. Jane dacht eerst dat de wespen deze luizen aan het opeten waren, maar wellicht waren ze meer geïnteresseerd in het zoete spul dat luizen afgeven? In elk geval waren de wespen opeens weg en de luizen toen ook. Wellicht hebben de wespen deze luizen aan hun kinderen gevoerd?

Verleden jaar hadden de wespen eind augustus/begin september heel veel interesse in het compostvat, want fruit-afval vinden wespen heel lekker. Jane durfde een paar weken niet meer in de buurt van dat vat te komen, want tientallen wespen vlogen er omheen en door de gaten in en uit. Het deksel optillen om er afval in te gooien, zorgde voor een zwerm wespen die je tegemoet kwam vliegen. En Jane vindt wespen interessant, maar wilde niet gestoken worden. Dus het afval werd ergens anders bewaard en pas toen er geen wespen meer waren in het vat gestort. Dit jaar zijn er niet veel wespen bij mij te bekennen. Behalve 1 dan. Zie foto. (Een beetje wazig, maar zij wilde niet stil blijven zitten.)

Wesp zoekt lekkere zoete hapjes in het compostvat.

Verder heeft Jane nog een keer een andere wesp gezien (en op de foto gezet). En deze had heel veel zin in een lekker hapje vijg. En toevallig hing er toen een overrijpe vijg voor haar neus.

Is deze vijg helemaal alleen voor mij?

Jane's speurtocht naar wespen was best leuk (aldus Jane) en geen enkele wesp heeft haar gestoken. Ook niet toen ze met haar neus vlak boven deze wespen hing om er foto's van te maken. Dus misschien zijn wespen enge beesten en kunnen ze je steken, maar als je met liefde en respect met deze beestjes omgaat, niet direct naar ze gaat slaan en woest gaat lopen rond wapperen als er 1 om je heen vliegt, je je eten en drinken een beetje afgedekt houdt (zeker eind augustus/begin september), je harder weg rent dan dat zij kunnen vliegen wanneer ze om je kop zoemen, je wat afstand van ze neemt als ze met meerderen zijn en natuurlijk hun nest niet verstoord, dan valt er best mee te leven en zul je ontdekken dat het eigenlijk hele interessante beestjes zijn.

Dat was het voor deze keer. De volgende keer ga ik het hebben over..........de vijgenboom. Want er hingen toch heel veel vijgen aan, maar Jane heeft er geen 1 kunnen opeten en dat komt allemaal door......? Dat vertel ik je de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.


Trouwens, zijn er nog meer mensen die interessante verhalen hebben over de wespen in hun tuin, laat dan even een berichtje achter. Jane is heel benieuwd naar jullie ervaringen met wespen. 


Update recept insecten-ratatouille:
Ik moet mijn excuses aanbieden van Jane (alweer!), want ik heb verleden week een afschuwelijk artikel geplaatst volgens haar. Ten eerste heb ik te horen gekregen dat mensen helemaal niet van dit soort gerechten houden. Dus voortaan moet ik recepten gebruiken die eetbaar zijn voor mensen, aldus Jane. En ten tweede is Jane woest dat ik een recept met vlees heb gebruikt, want ze is vegetarisch en eet nooit dieren en ik mag dan ook geen enkel recept met dieren erin plaatsen van haar. Ze vindt het een schande dat ik mensen aanmoedig om insecten op te gaan eten. Volgens Jane moet ik de mensen juist stimuleren om lief voor dieren te zijn, dus ook voor insecten omdat het zulke prachtige wezentjes zijn. Ze moeten juist die beestjes accepteren en in hun tuinen laten wonen, zegt Jane. Niet gaan vangen, doodmaken en opeten. Dat dit wordt gedaan met varkens, koeien, kippen en andere onschuldige dieren is volgens haar al erg genoeg. Ga maar een recept voor gebakken kat of geroerbakte hond plaatsen, zei ze tegen mij, dat vinden mensen geweldig. Maar ze klonk niet echt alsof ze het meende..............?? Mensen zijn moeilijke wezens! Nou ja, volgende keer zal ik wel een plantaardig recept plaatsen.

Recept #1: Insecten-ratatouille

Ik ben een tuin. En omdat ik een tuin ben, eet ik ander eten dan jullie mensen. Maar omdat ik toch veel van mensen af weet, en ook weet wat zij eten, heb ik vandaag voor jullie een artikel met een lekker recept gemaakt. Een recept voor mensen dus. Insecten-ratatouille! De eigenaren van de tuinen om mij heen, hebben een hekel aan insecten. De gifspuit wordt zo vaak mogelijk gebruikt. Dat is jammer, want al dat gif is niet goed voor het milieu. Dat weten we nu toch allemaal wel. Toch zijn er nog steeds veel mensen die de insecten in hun tuin niet natuurlijk vinden en deze daarom willen laten verdwijnen. Juist voor deze mensen is dit recept. Dit is dus niet alleen een recept voor een lekkere en leuke maaltijd, maar tevens een milieu-vriendelijke manier om van je insecten af te komen. Doe er je voordeel mee.


Hier komt het recept:

• Ga op een zonnige droge dag, bij voorkeur in de zomer als er veel insecten zijn, je tuin in en neem een grote pan mee. Vergeet niet het deksel van de pan mee te nemen. Kijk goed rond op je planten en op de aarde. Pak alle insecten die je niet wilt in je tuin op en stop ze in de pan. Spinnen, luizen, mieren, sprinkhanen, torren, kevers wat je maar kwijt wilt. Natuurlijk kun je ook de slakken, rupsen en wormen erbij stoppen. Als je een beetje handig bent met het deksel, kun je ook de vliegende insecten misschien in je pan krijgen... en houden.
• Als je pan lekker vol zit, ga je naar binnen en maakt een klein kiertje tussen pan en deksel. Daardoor giet je water zodat je insecten lekker schoon worden, want zand of aarde tussen de tanden dat willen we niet, want dat knarst zo. Als de insecten schoon zijn, en je de pan hebt afgegoten, kun je de insecten-ratatouille op de volgende twee manieren opdienen.

A. Je hebt erge trek en wilt direct eten of hebt geen zin om in de keuken te staan:

Pak een vork, zet de pan met insecten op tafel, haal het deksel van de pan en... prikken en happen maar! Je voelt je direct weer een kind, maar dan 1 die dit keer met zijn eten mag spelen. Eten dat alle kanten op springt, kruipt en vliegt. Wat een feest. Vooral leuk om met meerdere personen tegelijk te doen, bijvoorbeeld op een feestdag. De snelste mens zal het meeste te eten hebben, maar doordat sommige insecten zich zullen verstoppen (je kunt wat serviesgoed op tafel zetten waaronder ze kunnen wegkruipen), kunnen de wat langzamere mensen ook nog wel iets te knabbelen vinden. En anders moeten zij maar de slakken nemen. Ouders moeten bij deze maaltijd wat minder streng zijn dan normaal, want soms zul je van je stoel af moeten voor de lekkere hapjes die van tafel afkruipen of wegvliegen. Dus netjes aan tafel blijven zitten totdat iedereen klaar is met eten, is er nu niet bij. Voor de wat oudere mens die niet zo snel meer is en/of de kleine beestjes niet meer zo goed kan zien, kun je beter overgaan naar optie twee.


B. Als je nog niet zo honger hebt en wel kunt wachten tot het eten klaar is, je wat ouder bent en de insecten niet meer te pakken krijgt of niet meer goed kan zien of als je rauw en levend niet zo ziet zitten:

1. Maak de insecten dood. Hier zijn diverse manieren voor. Je kunt ze bijvoorbeeld plat slaan, maar dan valt er niet zoveel meer klaar te maken en kun je er beter soep van maken. Je kunt ze ook levend in een zakje stoppen en dan in je vriezer leggen. Na een kwartiertje zijn ze dan wel dood. Of je giet er gloeiend heet water overheen. Het krijsen van die zielige wezentjes als ze liggen te spartelen in de kokende vloeistof zul je toch niet horen, want daar zijn je oren toch niet goed genoeg voor. Deksel erop en je ziet er ook niets van. Tja, normaal haal je de dierlijke onderdelen van je maaltijd bij de slager of de visboer en dan liggen ze daar al dood uitgestald, dus daar hoef je niet veel lugubers meer voor te doen. Maar er zijn nog maar weinig winkels waar je al gedode en schoongemaakte insecten kunt kopen. Ze zijn er wel hoor, maar waarschijnlijk is er net geen 1 supermarkt bij jou in de buurt die dat verkoopt. Trouwens, als je ze daar zou kopen dan kom je nog niet van die ellendige insecten in je tuin af. Dus dit keer zul je zelf de slager moeten zijn en je vlees gewoon zelf moeten afslachten.
2. Als er niets meer kruipt, vliegt of trippelt, kun je de insecten gaan schoonmaken. Kop, poten, vleugels en dergelijke onderdelen kun je eraf halen. Een vergrootglas en pincet kunnen daarbij handig zijn. Je kunt de onderdelen er ook aan laten zitten, smaakt net zo lekker, alleen is de kans dan groter dat er iets tussen je tanden blijft zitten, een pootje of zo.
3. Nu pak je je koekenpan en doet daar boter of olie in, wat jij het lekkerst vindt. Als de boter/olie heet is, kun je de insecten erin doen. Even roerbakken. Hoeft niet zo lang, want ze zijn zo gaar.
4. Voor extra smaak kun je nog de volgende zaken toevoegen: een paar teentjes knoflook, wat verse gember, wat kurkuma, gemalen koriander, komijnzaadjes of kerriepoeder.
5. Eet smakelijk!

(De auteur van dit artikel kan niet aansprakelijk gesteld worden voor de gevolgen van het eten van dit gerecht. Mocht je al tijdenlang gif in je tuin spuiten, is de kans zeer groot dat de insecten die je in je tuin gevangen hebt niet erg gezond zullen zijn. Verder is de hedendaagse Nederlandse mens niet (meer) gewend insecten te eten. Je maag en darmen zouden dus wel eens kunnen gaan protesteren. Verder zullen er best insecten bestaan die misschien gevaarlijk zijn om op te eten. Hoewel er landen zijn waar het normaal is om insecten op te eten en je op het internet ook diverse websites kunt vinden die serieus over het eten van insecten gaan, is dit artikel vooral bedoeld om erom te lachen. Het werkelijk klaarmaken en opeten van mijn gerecht is eigenlijk niet echt de bedoeling en daarom voor eigen risico. Dus moet je de rest van de avond en de hele nacht bij de w.c.pot doorbrengen, of moet je met spoed naar het ziekenhuis gebracht worden, omdat je dit gerecht toch hebt klaargemaakt en opgegeten, kom dan niet klagen bij mij.)

Dat was het voor vandaag. De volgende keer ga ik jullie weer iets vertellen over een dier. Deze keer over de wesp. Wie houdt er nu van wespen? Niemand toch? Behalve Jane dan natuurlijk want zij..........maar dat vertel ik jullie wel de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.


Trouwens, ik ben heel erg benieuwd of jullie mijn recept lekker vinden. Het is het 1e recept dat ik op mensen uitprobeer, dus laat alsjeblieft even in een berichtje weten wat je ervan vindt.


Update guldenroede:
Ik heb jullie pas nog verteld wat een prachtige plant die guldenroede is. Een plant die lekker groot wordt en prachtig wild groeit en ook nog heel veel insecten aantrekt. Een plant die door vele wordt gezien als onkruid en die de buren hier bij mij met liefde de nek om zouden draaien als deze in hun tuin de kop op zou steken. Een plant die goed past in een wilde natuurlijke tuin. Een plant dus, die uitermate geschikt is voor mij. Nou, ik ben van gedachten veranderd hoor. IK WIL DIE PLANT NIET MEER! Want wat denk je? Heeft die buurvrouw, je weet wel, degene die mijn klimplanten heeft afgemaakt (zie artikel over kamperfoelie), ook opeens een hele bos guldenroede in haar tuin staan. Het ziet er niet uit. Zo'n prachtige wilde plant tussen haar hortensia's. Geen gezicht. Ze heeft dat ding ook nog netjes gestyled en mooi rond in vorm geknipt. Lijkt helemaal nergens meer op en zeker niet op een wilde natuurlijke plant, wat hij in principe toch is. Nou ik ben er klaar mee hoor. Als zij die plant in haar tuin zet, en hem dan ook nog zo toetakelt, dan wil ik hem niet meer. Ik wil er echt niet uitzien als haar tuin. BAH! Maar het ergste is nog wel dat Jane de guldenroede niet eens uit mij wil weghalen. Zij vindt hem nog steeds mooi, zegt dat hij bij ons zichzelf mag zijn, laat hem lekker wild groeien en is er nog steeds blij mee. Zij wel ja, maar ik niet. Wordt er dan helemaal geen rekening gehouden met mijn gevoelens? Ik ben zeer ongelukkig. Wat een ellende.

Plant #3: De guldenroede (Solidago)

Een wilde natuurlijke tuin zoals ik, kan niet zonder een bediende, pardon, tuinvrouw. En daarom heb ik Jane. Ze is lief, wil alles voor mij doen en doet altijd erg haar best, wat wil ik nog meer. Maar soms............soms kan ik haar wel achter de klimplanten, pardon, het behang plakken. Zo was er een dag dat Jane opeens besloot dat ik een border nodig had. Een in de zomer bloeiende vaste planten border. Hoe komt ze op dat idee? Ik heb toch helemaal geen border nodig. Een border is voor nette tuinen, toch niet voor een tuin zoals ik. Maar Jane wist het zeker. Ze ging een border in mij maken. De hele winter was ze bezig met haar border. Op papier dan natuurlijk. Ze ging allerlei planten uitzoeken. De kleur van de bloemen, de kleur van de bladeren, de vorm van de bloemen, de vorm van de bladeren, de bloeiwijze van de bloemen, de groeiwijze van de plant.......alles moest bij elkaar passen. Jane knipte plaatjes uit tijdschriften van al deze planten en legde die naast elkaar neer om te zien hoe het er allemaal uit zou komen te zien. En dan moest ze nog beslissen hoeveel planten van elk er samen, in dat piepkleine stukje grond dat Jane ervoor bestemd had, zouden kunnen passen. Ja, het was een enorm karwei. Maar volgens Jane zou het prachtig worden. Hahaha, ik wist wel beter. Een border in een wilde natuurlijke tuin. Te zot voor woorden.

Toen kwam de lente en Jane ging planten kopen. Ze kwam thuis met planten genoeg voor tien tuinen. Nou ja, zo zag het er voor mij tenminste uit. Allemaal planten die prachtig zouden staan in super nette tuinen. En al die plantjes ging ze in dat kleine stukje aarde planten. Het stond er al snel propvol, maar ja, daar houdt Jane van. En in een tuin zoals ik ben, hoort dat ook wel een beetje. Kale aarde, dat past niet bij mij. En al gauw gingen de plantjes groeien en sommigen ook nog bloeien. En toen ontdekte Jane dat er een aantal waren die toch niet de kleur hadden die ze wilde hebben en die moesten er dus weer uit, want dat stond niet in haar blauw/geel/rood/witte border. En dan waren er ook nog planten die niet hielden van de plek waar de border was, want die hielden juist van schaduw of van natte aarde of van zure aarde of van zanderige aarde. En dat was de border zeker niet, want die was zonnig en droog en kalkrijk en kleiig. Dus die moesten ook allemaal weer ergens anders terecht komen. En dan kreeg je weer kale plekken in de border die dus weer opgevuld moesten worden met andere planten, maar dan wel weer met planten die daar pasten. Tjonge, tjonge, tjonge, wat was die Jane toch druk met die border.

En toen was er ondertussen een jaar voorbij en begon eindelijk bij Jane door te dringen, dat een border, zo als zij het wilde, iets was voor nette tuinen en niets was voor mij. Nou, een jaar is nog snel, het had net zo goed wel jaren kunnen duren voordat ze het eindelijk begrepen had. Dus toen kwam ze janken bij mij. Wat ze toch met die border aan moest, want het werd maar steeds niet zoals zij bedacht had. En toen heb ik haar advies gegeven en gelukkig heeft ze naar me geluisterd. Want als zij zo graag een border wil in mij, dan kan dat best, maar dan natuurlijk wel een natuurlijke border. Een border met planten erin die passen bij het stukje grond en bij mij. Met planten die lekker wild groeien en die veel dieren aantrekken. Planten die de buren onmiddellijk zouden uitrukken als ze bij hen in de tuin zouden staan. Planten die onkruid worden genoemd door de meeste mensen, maar die ik inheems noem. Je weet wel, dat soort planten. Dus Jane ging op zoek naar die planten. En toen vond zij de guldenroede. Misschien niet echt een inheemse plant, maar wel een plant die lekker wild kan groeien en zeker veel beesten aantrekt. Een plant die eigenlijk best wel bij mij past. En ze hoefde hem niet eens te kopen. Nee, want ze vond hem bij iemand die een nog wildere natuurlijkere tuin heeft dan Jane. En ze mocht er een paar mee nemen voor mij. En ze ging ze achter in de "border" neerzetten, daar waar ondertussen alweer een kale plek was ontstaan omdat er alweer planten uit verdwenen waren die het niet naar de zin hadden gehad in dat stukje aarde.

Blad van de guldenroede.

Guldenroede in knop.

En die guldenroede ging groeien en groeien. Het is een prachtig plant. Een plant uitermate geschikt om tegen een schutting aan te zetten die kaal is omdat er geen klimplanten tegenaan mogen groeien van je buren. Dus perfect passend tegen een schutting zoals ik die heb. Want jullie weten wel wat er gebeurd is met al die klimplanten tegen mijn schutting (en als je het niet weet, lees dan maar eens het artikel over de kamperfoelie, hier op mijn blog). De guldenroede wordt flink groot. Hij is bij mij anderhalve meter hoog. Dus het grootste deel van de schutting achter deze plant is er al achter verdwenen. Joepie, dat is de oplossing voor ons probleem. Jane is helemaal verrukt. Ze heeft het licht gezien. We gaan onze border lekker helemaal vol zetten met hele hoge planten en zo zal die kale schutting mooi daarachter verdwijnen. De guldenroede heeft onze ogen geopend. En hij is zo mooi.

Bloeiende guldenroede.

In augustus begint hij te bloeien. En met een beetje mazzel, bloeit hij in september ook nog. En heel soms is er ook nog wel een bloempje in oktober te zien. Hij heeft prachtige gele pluimen. Een hoge plant met schitterende gele pluimen. En hij ruikt heel lekker en dat vinden de insecten ook. Want hij zit vol met diertjes. Verschillende soorten hommels, bijen en wespen vliegen er omheen. Allerlei vliegen (sommigen daarvan zijn zelf ook prachtig om te zien), kun je zien zitten op deze plant. Daarnaast zijn vlinders ook dol op deze plant. Ze zitten namelijk vol met nectar. Het is een winterharde overblijvende plant. Een minpuntje is misschien dat hij flink kan woekeren. Maar ach, dan trek je gewoon dat wat teveel is er weer uit, toch? De guldenroede vindt de grond in onze "border" best goed. Ze hebben blijkbaar niet echt behoefte aan natte grond, doen het prima op onze droge grond en ook het feit dat de border zonnig ligt, is blijkbaar geen probleem voor de guldenroede. Verder geeft Jane in het voorjaar wat koemestkorrels of een laagje compost. Hij sterft aan het eind van de herfst boven de grond af, maar Jane laat de stengels met uitgebloeide bloemen gewoon staan want die zijn heel mooi in de winter met een laagje rijp erop. In het voorjaar gewoon bij de grond afknippen en voordat je het weet, loopt hij weer snel uit en gaat weer groeien en groeien.

Guldenroede-pluis

Guldenroede samen met kogeldistel

Een mooie plant dus die guldenroede. Alleen hebben we nu wel een probleempje. Want Jane is nu weer helemaal gek geworden en doet niets anders dan dromen van een border met allemaal schitterende hoge planten die de hele schutting bedekken. Dus nu zit ze weer uren op het internet te zoeken naar inheemse hoge planten die veel insecten aantrekken en die mooi bij elkaar passen. Wat denk je van kogeldistel? Een hoge plant met blauwe bollen, die past heel goed bij guldenroede. (Jane heeft hem ondertussen al gekocht en hij staat inderdaad heel mooi naast de guldenroede. Zie foto.) Of wellicht moeten we koninginnenkruid nemen? Nee, dat is niets want die houdt van nat. Doet het vast niet goed in onze droge border. Misschien dan zonnehoeden, die worden ook hoog en trekken vlinders aan. Maar nee, die passen niet echt in een wilde tuin, toch? Of dan de gele dovenetel. Nee die is 1 jarig. Wat denk je van smeerwortel, zou dat dan iets voor jou zijn...blablabla..........Grrrrr. Mensen, ik zal ze nooit begrijpen.

Dat was het weer voor deze keer. De volgende keer zal ik jullie verblijden met een heerlijk recept. Ik ben ervan overtuigd dat jullie er allemaal van zullen smullen. Eerst neem je.........maar nee, dat vertel ik jullie pas de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.

Trouwens, hebben jullie nog ideeën voor hoge inheemse planten die veel dieren aantrekken, schrijf dan even een berichtje, want hoe sneller Jane besloten heeft welke planten ze in de "border" gaat zetten, hoe sneller ik weer rust heb.


Update vlinder:
Verleden week heb ik jullie geschreven over de vlinders die mijn grote zus, de voortuin, volgens mij van me heeft afgepikt. Nou, ik heb contact met mijn zus gehad, ik wilde haar er al flink van langs geven, maar zij vertelde mij dat haar vlinderstruik natuurlijk altijd wel vlinders aantrekt en in de zomer vol zit met vlinders, maar dat ze afgelopen maand ook veel minder vlinders heeft gehad dan het jaar ervoor. Ze heeft echt niet mijn vlinders afgepikt. Zij heeft juist ook weinig vlinders dit jaar. Dus blijkbaar is er een andere reden dat ik dit jaar zo weinig vlinders heb gehad. Maar wat is die reden dan? Het was toch warm en daar houden vlinders toch van? Misschien was het te droog? Of kwam het omdat door de warme lente de planten eerder gingen bloeien en ze ook weer eerder uitgebloeid waren? Wie het weet, mag het zeggen, want ik weet het niet. De natuur laat ons altijd weer achter met vraagtekens. Prachtig die natuur. Ik ben blij dat ik er vol mee sta.

Dier #3: De vlinder (Lepidoptera)

Hierbij het tweede artikel van deze week. Het 2e artikel? Ja, inderdaad. Jullie zijn natuurlijk gewend om maar met 1 artikel per week verwend te worden. Elke zaterdag. Maar ja, deze keer moest ik wel twee artikelen plaatsen. Ik ben namelijk genomineerd. En daarom moest ik ook andere bloggers nomineren. Dus gisteren heb ik daarover een artikel geplaatst. (Zie het artikel: Een artikeltje er even tussendoor.) Dus als je dit leest, kijk dan even naar dit artikel, want misschien ben jij wel degene die ik genoemd heb. En krijg je straks van iemand anders, die het wel gelezen heeft, te horen: "Weet je het al? Je bent genomineerd door die rare tuin, je weet wel dat paradijsje van Jane." En ik wil liever dat je het van mij hoort, anders ga je nog denken dat ik een roddelaar ben. Stiekem achter je rug over je praten, dat kan natuurlijk niet. Al is het wel positief hoor. Want alle bloggers heb ik genomineerd omdat ik hun blogs erg leuk vindt. Maar goed, nu over naar mijn oorspronkelijke artikel en dat gaat over................de vlinder.

In een natuurlijke tuin, zoals ik ben, horen natuurlijk vlinders thuis. En ik weet zeker dat alle mensen die dit lezen van vlinders houden. Iedereen houdt toch van vlinders? Zelfs de eigenaren van de tuinen om mij heen,  en jullie weten ondertussen wel hoe die met hun tuinen en met de bewoners in die tuinen omgaan, houden allemaal van vlinders. Echt waar! Echt waar? Nou ja..........soms ga je toch twijfelen of ze vlinders wel zo leuk vinden. Want als ze echt van vlinders zouden houden, waarom maken ze dan de baby's van die vlinders dood? Waarom maken mensen de baby's van vlinders dood als ze allemaal zo van vlinders houden? Daar loop ik nu al tijdenlang over na te denken. Ja, ik weet wel dat rupsen je planten opeten, maar zonder rupsen geen vlinders. En rupsen worden ook nog eens gegeten door vogels. Meesjes zijn er verzot op en voeren ze ook aan hun jongen. Dus als je vogels in je tuin wilt, moet je ook die rupsen laten zitten. Gelukkig heb ik een eigenaresse die niet alleen van vlinders, maar ook van de baby's van vlinders houdt. Jane doet er van alles aan om de vlinders het bij mij naar de zin te maken, maar ook hun baby's, de rupsen, worden hier flink verwend. En dat alles is hier verleden jaar in het voorjaar begonnen.

Jane is eerst uren aan het lezen geweest in boeken en op het internet. Toen ze heel veel informatie tot zich had genomen, is ze aan de slag gegaan om mij aantrekkelijk te maken voor vlinders. Vlinders houden van beschutting en van afwisseling, maar daar hoefde Jane niets voor aan mij te veranderen, want dat is er bij mij genoeg. Verder houden vlinders van warmte. Omdat ik op het zuiden lig, ben ik uitermate geschikt voor vlinders. Ik ben erg warm. Op mijn warmste plekje, daar waar bijna de hele dag de zon schijnt, heeft Jane een vlindertuin aangelegd. Ze heeft daar het terras vol gezet met manden met planten erin die erom bekend staan dat ze vlinders aantrekken omdat het allemaal nectar bevattende planten zijn. Behalve beschutting, afwisseling en warmte hebben vlinders namelijk  nectar nodig en dat halen ze dus uit planten.

De vlindertuin.

Jane heeft tien planten geplant in de vlindertuin. Er staan vijf manden met in elke mand twee planten. Een sedum en een beemdkroon. Een herfstaster en een lavendel. Een zonnehoed en een vrouwenmantel. Een perzische kruisjesplant en een vaste muurbloem. Een ooievaarsbek en (heel belangrijk) een vlinderstruik. Die laatste wordt normaal gesproken heel groot en past dus niet in een kleine tuin zoals ik ben en al helemaal niet in een mand. Maar Jane heeft een klein blijvende vlinderstruik gevonden. De planten zijn allemaal op kleur uitgezocht. Verder bloeien ze van maart tot oktober. Dus een lange tijd nectar aanwezig voor de vlinders. Het ziet er allemaal prachtig uit.

Zo, dacht Jane, laat de vlinders nu maar komen. En ja hoor, ze kwamen in grote aantallen en Jane was urenlang de vlinders aan het bestuderen. Wat genoot zij van die prachtige beestjes. Als het regende, was Jane urenlang op het internet bezig om nog meer over vlinders te leren en natuurlijk om haar foto's te vergelijken met allerlei plaatjes om te zien welke vlinders er allemaal bij ons kwamen.

Dagpauwoog

Koolwitje

 

Atalanta

(Onderstaande links verwijzen je naar 2 websites waar Jane heel veel aan heeft gehad.)
 vlindernet  Als je wilt weten welke vlinder of rups je hebt gezien.
vlinderstichting  Als je meer over vlinders wilt leren.

Wolken met vlinders vlogen bij ons rond. En ze kwamen niet alleen in de vlindertuin, want Jane had ondertussen nog meer nectar bevattende planten bij mij in de vaste planten border geplant. Verder ontdekten we dat kruiden (als je ze in bloei laat komen) ook enorme aantallen vlinders aantrekt. Vooral de marjolein en de  dropplant zaten vol met vlinders. En ze voelden zich zo enorm thuis bij ons, dat ze ook nog eitjes gingen leggen. Als eerste zaten opeens de koolrabi's vol met rupsen. Binnen een mum van tijd waren die kaalgevreten. Maar je weet het ondertussen al, bij Jane is elk dier welkom. Dus die liet het maar gebeuren. Geen koolrabi's voor Jane en haar dochter dus, want die waren allemaal opgegeten. Die rare Jane ging zelfs een mand vol met koolrabi's zaaien speciaal voor die vlinders. En ook nog een brandnetel aan iemand vragen die ze in de tuin had staan. Bij mij groeien ze namelijk niet. En die brandnetel ging Jane in een mand zetten bij de vlindertuin, want veel vlinders leggen eitjes op brandnetels. Wat was die Jane weer fanatiek bezig.

Rupsen van klein koolwitje (groen) en groot koolwitje (geel/zwart) op een blad van de koolrabi.

Rups in de fruittuin

Een boel rupsen gezellig bij elkaar.

Veel rupsen kruipend over elkaar heen.

Is dit een rups van een vlinder of wat anders? Geen idee!

Pop van een vlinder, denk ik?

De tuin zat vol met rupsen en opeens vond Jane ook overal de poppen van die vlinders. En nu zat ze urenlang haar foto's met rupsen te vergelijken op het internet. (Dochter wil ondertussen wel eens eten, maar moeder is te druk met haar vlinders en rupsen bezig om te gaan koken, je kent dat wel.) Verder bleken er ook nachtvlinders en microvlinders te bestaan. En ook deze kwamen bij ons veelvuldig voor. Jane had de tijd van haar leven met haar vlinder- en rupsen onderzoek. Maar er zijn zoveel vlinders en rupsen, dat Jane nu nog steeds niet alle namen van haar gevonden vlinders en rupsen weet. Vooral rupsen zijn moeilijk te determineren. En toen werd het herfst. En Jane ging gauw een vlinderkastje ophangen zodat de vlinders bij mij ook de winter konden doorbrengen. Tenminste, degene die hier blijven en niet wegtrekken naar warme landen dan natuurlijk.

Zomervlinder (een nachtvlinder).

Microvlindertje

Microvlindertje

Gamma-uiltje (nachtvlinder die overdag vliegt).

En nu is het weer zomer, maar wat is er met de vlinders gebeurd? Dezelfde planten van verleden jaar staan nog steeds in de tuin. Het is nog steeds warm bij mij. Maar er zijn dit jaar niet erg veel vlinders. Natuurlijk de dropplant heeft de winter niet overleefd en de koolrabi's die Jane dit jaar speciaal voor de rupsen had gezaaid zijn voordat de vlinders eitjes konden leggen al door de slakken opgegeten. Verder is de brandnetel soep geworden. En het grootste deel van de planten in de vlindertuin is dit jaar vroeg gaan bloeien en is daarom al weer vroeg uitgebloeid. Maar er zouden toch afgelopen maand vele vlinders bij mij langs moeten zijn gekomen. Er komen natuurlijk wel vlinders langs, maar lang niet zoveel als verleden jaar. Wat is er toch aan de hand? Ik maar piekeren en piekeren.

Maar opeens heb ik gezien waar alle vlinders zijn gebleven. Want toen de tuindeur open stond, heb ik een blik naar de voorkant kunnen werpen en wat zag ik daar in mijn grote zus, de voortuin? Een enorme vlinderstruik met vele prachtige witte bloemen. En deze bloemen zitten vol met vlinders. Mijn zus heeft de vlinders van me afgepikt! En nu heb ik Jane ook nog horen praten over een wilde bloementuin, die wil ze maken in de voortuin, in mijn grote zus dus. Dan zullen er ongetwijfeld nog meer vlinders bij haar komen. Waarom heb ik dat niet? Boehoehoehoe, ik ben heel ongelukkig. Jane houdt niet meer van mij. Nu heeft Jane mij beloofd dat ze de volgende zomer een vlindervoerschaal bij mij gaat ophangen. Tja, heeft dat wel zin? Als mijn zus helemaal vol staat met planten waar vlinders op af komen, hebben ze dan nog wel interesse voor een vlindervoerschaal bij mij? We zullen het gaan zien, ik ben erg benieuwd. Misschien kan ik nog een paar vlinders van mijn zus terug pikken. Zij hoeft ze niet allemaal te hebben hoor. Ik mag er toch ook wel een paar? Nou ja, ik heb padden en die heeft zij niet. Lekker puh!

Dat was het artikel van deze week. De volgende week ga ik het weer hebben over een plant. Dit keer over de guldenroede, een prachtige plant waar heel veel..................maar dat, vertel ik je de volgende keer.

(Elke zaterdag om 17.00 uur komt er een artikel online.)

Groetjes van het paradijsje van Jane.


Trouwens, mocht er iemand zijn die ook de rupsen gewoon in zijn tuin laat zitten en er ook van geniet, stuur dan alsjeblieft een berichtje, want Jane is er van overtuigd dat ze de enige zot is die verzot is op rupsen. Ze zal het vast fijn vinden te weten dat er nog meer mensen rondlopen die de baby's van vlinders laten leven. Alvast bedankt voor je berichtje.


Update test welke tuin past bij jou:
Ik moet van Jane mijn excuses bij jullie aanbieden, want ik heb verleden week een leugentje verteld. Ik ben eigenlijk helemaal niet afgestudeerd in de menskunde. Ik was een beetje aan het opscheppen. Ik ben namelijk nog aan het studeren. En geloof me, mensen zijn rare wezens, daar valt veel over te leren, dus ik ben nog lang niet klaar met mijn studie. Maar door testen af te nemen bij mensen, leer ik heel veel over hun gedrag, dus wie weet komt er nog wel een keer een test van mij online.

De Sunshine Blogger Award

Dit keer een artikel tussen de normale wekelijkse artikelen door, want ik ben genomineerd. Genomineerd voor de sunshine blogger award. Geen idee wat dat nu weer inhoudt. Ik ben tenslotte een beginnende blogger, heb pas zeven artikelen geschreven, dan ken je de perikelen van een blogger nog niet. Gelukkig is er Google en even rondneuzen op het internet heeft me iets wijzer gemaakt. Het schijnt een echte rage te zijn. Mensen nomineren via bijvoorbeeld je blog of via facebook. Het zijn een soort uitdagingen. Ze proberen je dingen te laten doen. Het worden ook wel tags genoemd. Vaak zijn het vragenlijstjes die rouleren op blogs, waarbij je andere bloggers kunt uitnodigen om de vragen ook te beantwoorden. Je leert andere bloggers kennen en het is goed voor je SEO (las ik op internet). Joost mag weten wat dat laatste betekent, ik heb geen idee, net als het woord TAG, dat zegt me ook niets, maar ja, ik ben ook maar een simpele tuin.

Normaal gesproken zou ik nooit mee doen aan zoiets. Kom zeg, ik heb wel wat anders te doen. Dit is voor mensen, niet voor tuinen, en waarschijnlijk ook nog voor jonge mensen. Ik denk dat de volwassen mens niet mee doet aan zulke nonsens. Toch? Of wel? Nou ja, in elk geval heb ik een probleem, want ik ben genomineerd door de dochter van Jane. En tja, weet je, die is wel belangrijk voor mij. Ik zie haar tenslotte elke dag. Als een vrolijk zonnetje komt ze regelmatig door mij heen huppelen, vrolijk liedjes zingend. Ik heb haar nog als klein meisje gekend met vlechtjes in haar haar en schoenmaatje 28. Ach, zo'n lief ding kan je toch niet teleurstellen. Ze zal vast verdrietig zijn als ik niet mee doe met haar nominatie-gebeuren. En als ik het kind teleurstel, dan word de moeder boos en een boze Jane is het laatste wat ik wil, want als die boos is, berg je dan maar. Dus wat doe je dan als fatsoenlijke tuin? Juist, mee doen dus.

Wat is de bedoeling? Nou, hieronder staan de spelregels. In het Engels ook nog. Heb je al eerder een tuin meegemaakt die buitenlandse talen kent? Wat ik allemaal niet moet leren sinds ik een blog begonnen ben..................

Puntje 1: Het logo plaatsen. 
Dat is makkelijk. Zo gedaan. Alweer klaar.

Puntje 2: Je dankbaarheid tonen aan degene die je genomineerd heeft.
Dankjewel prinsesje. Ik ben zeer vereerd dat ik door jou genomineerd ben. Wat een eer. Dat ik dit als eenvoudige tuin nog mag mee maken. Duizend maal dank. Dank je, dank je, dank je. (Lijkt me wel voldoende.)

Puntje 3: Zeven feiten over jezelf vertellen.
Oeps, dat wordt nog moeilijk. Moet ik al mijn geheimen prijs geven? Nou, vooruit dan maar. Hier komen 7 feiten over mij. Maar niet schrikken hoor, want als tuin maak je veel lugubere dingen mee.

• Ik ben bang in het donker, dus voor mij mag elke nacht de maan schijnen.
• Ik vind het fijn als het regent, want dan hoor ik al mijn plantjes juichen van plezier.
• Ik lig vol met poep (van vogels, muizen, insecten, slakken, wormen) en dat vind ik heerlijk.
• Er wordt regelmatig door mijn schutting heen gegluurd (van buiten naar binnen) en dan steek ik lekker mijn tong uit. (Mijn middelvinger opsteken mag niet van Jane.)
• Ik kijk regelmatig toe hoe allerlei wezentjes bij mij de liefde bedrijven en ik maak veel bevallingen mee.
• Dode rottende wezens (planten, dieren, mensen, dat maakt mij niet uit) zijn een lekker hapje voor mij.
• Ik heb al ontelbare moorden gezien (wat is de natuur toch wreed) en ik lig vol met lijken

Puntje 4: 15 bloggers die je bewondert nomineren. 
Aj, ik ben een beginnende blogger en ken nog geen andere bloggers. Wat moet ik doen? Tja, toevallig ben ik erg nieuwsgierig en ben daarom al veel aan het rondsnuffelen geweest op het internet en heb al diverse blogs ontdekt die ik heel leuk vind. Maar dat zijn natuurlijk blogs geschreven door allemaal normale volwassen mensen. Geen vreemde figuren zoals Jane. Of tieners zoals haar dochter. Dus of deze personen het wel zo leuk vinden als ze genomineerd worden? Ben bang van niet. Hoewel het natuurlijk wel leuk zou zijn als deze mensen eens 7 dingen over zichzelf zouden vertellen. Ja, dat zou best nog wel eens interessant kunnen zijn voor al hun lezers. En ze zullen het mij vast niet kwalijk nemen, want ik ben tenslotte maar een eenvoudige tuin. Een simpele ziel, die nog veel over mensen leren moet. Dus sorry dat ik jullie hiermee lastig val, maar hier komen de bloggers die ik nomineer: (het zijn er alleen maar tien, dus geen 15, maar meer blogs heb ik nog niet kunnen vinden.)

1. Muggenbeet
2. De boon in de tuin
3. Spinrag
4. Stadsmeisje op het platteland
5. Tuin in de stad
6. Ecotuinweetjes
7. Twaait
8. de Fruitberg
9. Alpenwei 
10. Heen en terug naar de Ardeche 

Puntje 5: Vertel deze bloggers dat ze zijn genomineerd.
Ja, ik weet dat hier bedoelt wordt dat je naar hun blog gaat en ze daar gaat zeggen dat ze genomineerd zijn. Maar kom, ik ben wel gek maar niet zo gek dat ik hen ga lastig vallen op hun blogs. Ik weet misschien nog niet veel van mensen, maar genoeg om te weten waar de grens ligt. Dus hierbij aan alle bovenstaande bloggers. Mochten jullie toevallig op mijn blog komen en dit lezen. Jullie zijn genomineerd.

En nu vind ik dat ik heb voldaan aan alle wensen van het kleine meisje, ik ben een brave tuin geweest, dus Jane en haar dochter kunnen trots op mij zijn. Nog even wat reclame maken voor mijzelf. Morgen komt er weer een artikel online. Over vlinders, prachtige wezentjes. Dus, allemaal morgen op mijn blog komen om mijn artikel te lezen. Tot morgen.